blogsOnderhoudsdag herdenkingsdijk Mo(nu)ment voor een kind
Mijn naam is Miranda Smit, getrouwd met Pascal en moeder van twee prachtige, mooie meiden. Siënna 18 jaar (november 2006) en Angèlina (geboren in april 2011 overleden in maart 2025). Ik haal mijn kracht uit mijn kinderen, hardlopen en midwinterhoornblazen. Bij Angèlina werd in september 2016 de diagnose ILFS-1 gesteld. Een mutatie in het Lars gen. In mei 2012 werd ze acuut onbegrijpelijk ernstig ziek, met zoveel verschillende beelden, dat men nergens grip op kon krijgen. Na de zoektocht van vier jaar kwam dan eindelijk de diagnose. We hebben altijd veel kracht uit de vechtlust en het sterke karakter van Angèlina geput en moeten nu zonder haar verder.
Zaterdag 31 oktober was weer de jaarlijkse onderhoudsdag van de herdenkingsdijk van Mo(nu)ment voor een kind, in Heinkenszand. Een dag met een mooie groep mensen welke gezamenlijk de handen uit de mouwen steken om deze bijzondere dijk jaarlijks te onderhouden.
Voor ons als ouders van Angèlina was het de eerste keer dat we hieraan mee gingen werken. Afgelopen april een boom ter nagedachtenis voor Angèlina geplant. En dan nu maanden verder tijd voor onderhoud. Voor mij als moeder stond ik er vrij nuchter in, dacht ik, geen idee wat het inhield of wat het met mij zou doen. Als rouwende ouder ben je elke seconde nog met je meisje bezig in je hoofd. Het grote gemis in ons gezin. Nu een dag heerlijk buiten en bezig zijn met andere ouders, welke zo goed weten wat het betekent. En wat deze dijk voor hen betekent, de aanwezigheid van alle mensen gaf dit zeker weer.
Na een rit van drie uur, samen aan de koffie en dan naar buiten. Gereedschappen werden verdeeld en eenieder wist al gauw zijn of haar taak. Voor ons was de eerste missie naar onze boom voor Angèlina, nummer 168. Een getal waar ik nog steeds stil van word, een getal wat zo weergeeft hoeveel kinderen we gezamenlijk al moesten missen door de gevolgen van metabole ziekten.
Terwijl we samen de dijk oplopen en ik om me heen kijk, grote bomen zie en namen en foto’s huil ik al stiekem vanbinnen. De boom van Angèlina staat op het ‘nieuwe’ gedeelte, een gedeelte voor nieuwe aanwas voor jonge bomen. En daar stond ie dan, nog fijn en dapper de hoogte in gegaan. Geworteld om voor altijd de liefde te symboliseren voor ons meisje. We hebben wat bloembollen geplant, een vogelhuisje opgehangen en een klein engeltje bij de boom geplaatst en een metalen specht wat voor ons symboliek heeft. Dan even stilstaan voor ons meisje en weer terug om te kunnen bijstaan van diverse werkzaamheden.
Al gauw is het ook weer tijd voor de lunch, waar we heerlijk kunnen bijpraten met z’n allen. Een dankbare dag, wat mij zeker ontroerde van binnen en de rit naar huis een tijd was van bezinning.
Respect Mo(nu)ment voor een kind.
Dat al onze kinderen nooit vergeten zullen worden.