Miranda plantte samen met haar gezin op de Herdenkingsdijk van Mo(nu)ment voor een kind een boom voor Angèlina. Daarbij las zij een parents voice voor:

Lieve Angèlina,

Wederom een situatie waarvan wij nooit hadden gedacht dat deze dag zou komen. Vandaag, tijdens de Boomplantdag van Mo(nu)ment voor een Kind  een moment om voor jou een mooie boom te planten, ter nagedachtenis aan jou.

Nu 21 maart 2026, precies vandaag een jaar later na jouw overlijden. Dat we jou nu al zouden moeten missen en nu hier staan is heel onwezenlijk.

Ondanks de metabole wolk die boven je dreef, en deze wolk soms keihard in je leven botste en daar schade aanrichtte. Maar jij als persoon altijd je eigen zonnetje bleef.

We zijn nu reeds een jaar verder, een jaar van gemis en ongeloof. Ondanks de pijn in onze harten ervaren we nu ook dat jij thuis mag zijn in wie je eigenlijk altijd zo graag had willen zijn, en dat is vrij van alle ongemakken.

Angèlina jij was een kind met ongelofelijk veel levenskracht, je sterke wil maar ook je zachte karakter en een heerlijke dosis humor, maakte je persoonlijkheid wie je was. Een voorbeeld voor iedereen. Je baande je eigen wegen, zocht oplossingen voor problemen waar jij tegenaan liep. Maar je kende ook zoveel verdriet en pijn die niet altijd gezien of begrepen werd door de buitenwereld.

Elke seconde, elke minuut, elk uur, elke dag, alles is anders zonder jou. De onwezenlijke pijn van jou missen waarvan ik ook zeker weet dat we weer levenskracht krijgen. Want jij liet ons immers altijd zien, we vallen en we gaan door. Kunnen we niet links dan gaan we rechts!.

De dagen weer plukken, en weer wat moois van het leven proberen te maken. Deze zin vind ik erg moeilijk om te accepteren. We zijn niet meer compleet en we voelen ons allemaal op onze eigen manier geamputeerd zo zonder jou. We gaan door om de wereld te blijven ontdekken, alles wat we met jou zouden doen, doen we nu voor jou.

Je kwam als een heel mooi klein kwetsbaar meisje op de aarde, je eerste bedje was een verwarmde couveuse. Waarin Siënna, papa en ik eerst alleen naar je konden kijken.

Als de ‘kleine’ Angèlina was jij altijd vrolijk, je was de clown in ons gezin. Je hield je altijd vast aan je grote zus, samen konden jullie de wereld aan. Je maakte veel ziekenhuis opnames mee, soms gepland, maar meestal niet gepland. Je ging graag naar school in je basisschoolperiode, je deed mee waar het kon, maar moest ook vaak dingen laten voorbijgaan waar je klasgenoten wel vol voor konden gaan.

Echte vriendschap was helaas ook maar op 1 hand te tellen. Dat deed soms pijn, maar desondanks maakte je er het beste van. Je was creatief, hield van kleuren en schilderen en bezig zijn met make-up. Ook diamond painting vond je geweldig. Je motoriek was een gevecht, maar met diamond painting won Jij deze!

Je was een paardenmeisje, je keek uit naar je wekelijkse momenten van verzorgen en werken met je favoriete paard Kira. Een groot hart voor alle dieren.

Niks was te gek voor je, je was niet gauw bang. Bij zwemles dook jij eerder het water in dan de badmeester, skateboarden aan de hand van papa. Mee op het circuit met de snelste auto’s, op motoren zitten, voorop in de speedboot. Met losse handen op het paard tijdens draf, het kon niet hard genoeg gaan. En het mooiste was natuurlijk bij je zus achterop de scooter.

Humor was ook een drijfkracht van je, je hield graag je begeleider voor de gek. Je pakte dan een nep ei, en gooide die dan naar haar toe. En dan lag jij weer dubbel van het lachen.

Op het voortgezet onderwijs ging jij je vrijer voelen in wie jij was. Je werd gezien en gehoord. Je klasgenoten en de kinderen op school keken niet meer vreemd op. De rolstoelrace op de gang was gewoonte en jij was geen uitzondering meer. Eindelijk zonder mama of papa mee op schoolreis.  Een groepsapp van de klas waarin jij mee mocht doen, iets wat je pijnlijk genoeg niet kende op deze manier.

De intensiviteit van de ochtenden op school was pittig, per dag had je toch ruim anderhalf uur reistijd in de auto. Waarin papa, soms met mama, wachtte in de aula tot het niet meer ging en wij je dan weer naar huis brachten. Want geen dag was immers te plannen.

Je ontwikkelde je als een pientere maar vooral scherpe jonge dame. Je hield je bezig met video’s maken en make-up en dan niet te vergeten je favoriete Koreaanse boy-band de BTS. Deze mannen raakten je diep in je hart, net zoals je liefde voor Korea. Je hield je bezig met spiritualiteit en edelstenen, de gezamenlijke hobby met mama waar we heerlijk over konden kletsen.

Je ging graag met papa fietsen of plaatjes draaien. Met Siënna naar de winkel, kijken naar de nieuwste make-up trends. Met mama vaak dubbel van het lachen tijdens het douchen voor het slapen gaan, samen meezingen in de badkamer op de liedjes van Elvis. Of muziek tot vervelends toe herhalen, en jij dan zei: Mam?!!  Ook ging je graag even naar de stad met een van ons, even rondrijden met je nieuwe rolstoel.

En zo hebben wij allemaal veel dankbare en mooie herinneringen in ons hart. Deze brengen ons altijd elke dag een lach op ons gezicht, wanneer de traan van gemis verschijnt. Een dankbaar gegeven dat jij onze dochter en zusje mocht zijn en wij ons Mama en Papa en grote zus mochten noemen.

Lieve Angèlina, jij blijft onze kleine Engel, voor altijd!