Zorgen voor brusjes

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Marloes Kuks”]

 

Een tijdje terug werd in een programma aandacht besteedt aan Brussen in Nederland. Ter introductie vertelde de presentator dat kinderen met een verstandelijke handicap binnen een gezin veel zorg en aandacht krijgen en dat gaat dan vaak ten koste van hun valide broertjes en zusjes (brusjes). Vaak overleven de kinderen hun ouders en dan komt alle zorg op die broertjes en zusjes neer en die taak valt niet altijd mee. Bovendien is klagen over je gehandicapte broer of zus een groot taboe.

Natuurlijk wordt dit door iedereen anders geïnterpreteerd en ervaren en dat ligt ook zeer zeker aan de vorm (lichamelijk/verstandelijk) en ernst van de beperking(en). Nu moet ik zeggen dat de zorg en aandacht voor Dorien en Ireen niet ten koste gaan of zijn gegaan van mij. Althans ik voel en vind niet dat ik iets gemist of tekort gekomen ben, hoewel ik wel degelijk weet dat Dorien en Ireen meer maar juist andere aandacht kregen. Uiteraard ervaar en voel ik om mij heen wel degelijk een groot verschil bij leeftijdsgenoten zonder een zieke broer of zus. Heel soms heb ik er last van dat bij velen, zo lijkt het wel, vaak alles van een leien dakje gaat en ze geen zorgen en ook verantwoordelijkheidsgevoel met zich mee dragen over het leven van een zieke broer of zus. Ze zijn zich er niet van bewust, maar denken er vaak ook niet bij na dat de zorgen niet alleen voor mijn ouders zijn, maar ook voor de rest van het gezin. Dus in de laatste zin van de introductie zit wel een kern van waarheid.

In het programma wordt o.a. een volwassen zus gevolgd en geïnterviewd, ze heeft een documentaire over haar gehandicapte broer gemaakt. Mede als pamflet tegen de bezuinigingen in de zorg. Staatssecretaris Van Rijn vindt dat er in de toekomst meer mantelzorg verleend moet worden. Dat toekomstbeeld bezorgt menigeen slapeloze nachten en ik moet zeggen het laat mij ook zeker niet koud.

Ze vertelt dat de heer Van Rijn geen idee heeft hoeveel angst het haar bezorgt, dat ze hier bijna aan onderdoor is gegaan. Het betekent dat nu ze ook een eigen leven heeft, ze in de toekomst misschien weer voor haar broer moet gaan zorgen, of ze het nu kan of niet kan. Ze vindt dit idee heel eng en het jaagt haar angst aan, ‘want’, zegt ze, ‘ik kan nu voor mijn broer zorgen, een beetje, maar dan moet het wel echt op en met mijn eigen voorwaarden zijn. En ja ik zal het doen, want het is mijn broer. Ik hou van hem, maar het is niet eerlijk, want ik ben ook maar gewoon geboren in een gezin met een gehandicapt kind, ik zorg al mijn hele leven voor mijn broer, mag ik dan ook eens een keer even zeggen, nu even niet, alsjeblieft.’

Terwijl ik dit kijk en luister naar haar verhaal, voel ik met haar mee, want ook ik maak me hier wel eens zorgen om. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn ouders, want zorgen voor je kind dat doe je gewoon, uit liefde. Dat moet wel dragelijk blijven. Zorgen voor mijn zusjes doe ik uit liefde, vanuit een speciale band, maar het moet niet vanuit een angst gaan worden…

[post_list name=”Blogoverzicht Marloes Kuks”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.