Ziekenhuisopname 7


Mijn naam is Mariska Geven. Ik ben getrouwd met Remco en we zijn de trotse ouders van Door (2012). Uit de hielprik kwam naar voren dat Door de stofwisselingsziekte MCADD heeft. Maar we laten ons hier niet door uit het veld slaan en staan positief in het leven. Wie ophoudt met beter worden, stopt met goed zijn!


Heerlijk 2 weken extra vakantie. Gepland was om 2 weken vrij te zijn. Niet gepland was om nog 8 dagen naar de zon te gaan. Maar we hadden wat minder nieuws te verstouwen, dus besloten we om lekker met zijn drietjes een vliegtuig te pakken naar de zon. Wat een heerlijke dagen waren dat. Lekker niets doen, zonnen, zwemmen, lekker eten en vooral heel veel lachen met zijn drieën. Genieten!

Op maandag waren we weer terug en onze laatste vakantiedagen behelsden veel afspraken en zaken waar we niet zo heel veel zin in hadden. Op vrijdag gingen we met zijn drieën even naar de supermarkt. Uit het niets leegde Door haar maag in het gangpad. We bleven gelukkig redelijk relaxed. Naar huis gegaan, kind in bed gelegd en een fles gegeven. Helaas bleef deze maar 10 minuten binnen. Overleg met het ziekenhuis gehad en besloten om haar op te laten nemen.

Dat blijft toch lastig. Erg ziek was ze totaal niet. En dan moet ze toch naar het ziekenhuis. Sneu! Een kind dat geen MCADD heeft laat je lekker uitzieken in zijn of haar eigen bed. Toch wel een confrontatie.

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg Door een infuus. Dat ging hartstikke goed. We hebben haar zo goed en zo kwaad als het kon in de beperkte tijd voorbereid. In het ziekenhuis was de pedagogisch medewerker ook aanwezig. Zij kwam direct bij ons zitten om ons te helpen Door niet te angstig te krijgen. Fijn deze samenwerking!

Van het infuus knapte Door erg snel op. Een paar uur later had ik mijn schoonmoeder aan de lijn en ik riep: ‘Morgen komt ze weer thuis hoor’.  Helaas was dit iets te voorbarig. Door werd steeds zieker en zieker. Haar koorts liep op tot boven de 40 graden. Eten wilde ze niet en dat kleine humpie lag alleen maar stil in bed. Balen, toch weer een virus! We weten wat ons te doen staat. Niet pushen op eten en drinken en spelen met het infuus. We zijn in het ziekenhuis, dus we kunnen wat meer risico nemen in het toedienen van suikers.  Zo kabbelen de dagen weer voort. We zijn relaxter, omdat we minder verwachten en minder druk uitoefenen. Door krijgt ‘Spaanse schoentjes’ van haar neefje en klakt de hele afdeling rond om ze aan iedereen te showen.

Als bij toverslag draait Door ineens om als een blad aan een boom en begint goed te eten. Heerlijk! We kunnen weer naar huis. Ook daar is het natuurlijk weer wennen. Het blijft lastig dat dat kleine meisje altijd weer een nasleep heeft. Dit keer is het uiteraard haar eigen bed weer waar ze niet meer in durft, ze wil niet meer naar dansles (daar had ze de vrijdag heen gemoeten toen de opname kwam) en ze is niet meer zindelijk.

Geduld en niet pushen is wat we geleerd hebben…


Alle blogs van Mariska Geven
Als spanning je het eten belemmert…. | MCADD moeders | Onze grote meid gaat naar school | Een gezond kind | Waterpokken | De geboorte van ons tweede wonder | Wel of geen pre-natale screening deel 2 | Ziekenhuisopname 7 | Wel of geen prenatale screening… | Themadag MCADD | Je ziet er niets meer van he… | Amandelen | De ‘PMer’ | Wie ophoudt met beter worden… | Een positieve uitslag op de hielprik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.