Work, work, work!


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Luckily we still have the pictures. Want ja mensen, het normale leven is weer begonnen. En wat is het fijn om terug te zijn in de rust, reinheid en regelmaat. Rust en regelmaat krijg ik door weer te sporten en de wekker te zetten. En ja, ook op mijn vrije vrijdag gaat de wekker gewoon tussen 6 en half 7. De reinheid creëer ik door weer gezond voedsel naar binnen te krijgen. Groentes, heel veel groentes!

Afgelopen week heb ik ook weer een eerste yoga sessie gehad. And thank God for yoga. Zo ontspannen, pure focus op je lichaam, voelen wat je voelt en hier rust in krijgen. Iets wat ik echt nodig heb!De rust om te accepteren wie ik ben. Maar de acceptatie van mijn lichaam nog wel het meest.

Tweet, tweet
Vorige week was mijn eerste werkweek en die ging in een vogelvlucht voorbij. Ik had voldoende energie om het huishouden ernaast te doen. Ik heb twee keer gesport, de schutting gebeitst en zelfs de ramen buiten gelapt. Echt een productief dagje. Vrijdagavond zat ik met een welverdiend wijntje op de bank.

Zowaar werd ik zaterdagochtend goed en uitgerust wakker. Ik deed mijn ogen open (o echt Lau?, ja echt) en dacht: YES! Mijn lichaam is uitgerust. Een gevoel wat zelden voorkomt. Nadat ik aangekleed was, ging ik even de deur uit om daarna de ramen binnen te lappen. Ook heb ik de jaloezieën schoongemaakt. Ik was zo lekker bezig dat ik dacht: ik doe ook gelijk voor even, dan zijn de ramen beneden klaar. Na het eten wilde ik nog even de was doen maar och wat voelde ik mij lamlendig na het eten.

Geen Roy Donders pak
Bas is gaan voetballen en het enige wat ik wilde was omkleden en in mijn huispak op de bank liggen en televisie kijken. Ik was kapot. Kapot van twee jaloezieën schoonmaken, de ramen lappen en het toilet schoonmaken. Iets wat ik binnen twee á drie uur gedaan heb. Hoe kun je daar nou zo moe van zijn?

De zon scheen en ik heb wel geprobeerd om ook even buiten tot rust te komen, maar de zon maakte de vermoeidheid alleen maar erger. ‘Ga alsjeblieft naar binnen’ was het enige wat mijn lichaam op dat moment kon zeggen. Slapen doe ik overdag niet aan want dat laat mijn ritme en lichaam ontsporen.

Rond twee uur ben ik op de bank gaan liggen om er vijf uur later vanaf te komen om eten te maken. Bas vroeg hoe mijn middag was en ik vertelde hem dat ik zo gigantisch moe was, maar van wat nou eigenlijk? Jaloezieën en ramen schoonmaken? Seriously? Ik was er gewoon beduusd van.

‘Tja lieverd’
Gelukkig gaven Bas zijn woorden een positief en goed gevoel die mijn beduusde gevoel omzette naar misschien toch wel een klein stukje acceptatie? ‘Tja lieverd, toch te veel gedaan vandaag. Maar je hebt de ramen wel weer goed en mooi schoon!’. Elke actie die ik doe en waar ik uiteindelijk doodop van ben is een les. Een les om te leren te minderen of te spreiden. Maar potverdrie, die ramen waren toch een partijtje schoon!


Alle blogs van Laura Laella Kers
Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.