Werken


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Het is al een tijdje geleden dat ik een blog schreef. De zomervakantie is geweest, iedereen is weer aan het werk en wij kunnen weer douchen. Voor en tijdens onze vakantie flink wat feestjes, bruiloften en partijtjes gehad. Waar met enige regelmaat de vraag kwam: wat doe jij zo in het dagelijks leven?

Nou mensen ook voor jullie hierbij mijn antwoord: ik werk als management-assistent. Dit doe ik 4 dagen in de week (32 uur). En ja, ik zou nooit meer, méér willen werken. Eerder nog een dag minder dan meer. Maar dan komen de ‘opmerkingen’.

En dit is echt een mega irritatiebron en misschien ook wel de meest pijnlijke vorm van opmerkingen maken: mensen die opmerkingen maken gebaseerd op het feit dat ik 4 dagen werk, en ja dat doen ook mensen die (heel) dichtbij mij staan:

  • ‘o dan heb je een dag voor het huishouden’
  • ‘dan heb je vast ook geen schoonmaakster nodig als je 4 dagen werkt’
  • ‘o wat fijn een dagje kunnen klussen, lekker joh goed voor elkaar’
  • ‘had je dat niet vanochtend kunnen doen, jij werkt 4 dagen’

NEE MENSEN, HET IS NIET DAT IK DIE DAG GEBRUIK VOOR SCHOONMAKEN. IK GEBRUIK DIE DAG OM BIJ TE KOMEN EN OP TE LADEN VOOR HET WEEKEND. Om zo mee te kunnen draaien met JULLIE energieke leven.

Tuurlijk doe ik op mijn vrije dag dingen in het huishouden, maar dat doe ik elke dag. Net zoals elke andere vrouw/man die ziet dat het fornuis schoongemaakt moet worden, vaatwasser in en uit geruimd moet worden, de wasmachine aan zet waarna de droger zijn beurt moet draaien. En dan niet te vergeten de was op te vouwen en op te ruimen. O de vloer is vies, niet echt een fijne binnenkomst voor bezoek dus dat betekent vegen. En ondertussen springt er nog een kleine doerak in je bovenbeen omdat hij even een dikke knuffel wil omdat de kat jou ook de hele dag niet gezien heeft.

Met name mannen zeggen: ja maar, wij zijn ook druk met het huis. JA PRECIES HET HUIS, MAAR NIET HET HUISHOUDEN WAT ELKE DAG GEDAAN MOET WORDEN. Ik snap het: jullie klussen zijn groter en het is heul fijn dat jullie mannen dat doen, maar eenmaal gedaan is het klaar voor een langere tijd. Het huishouden draait maar door en door en door en door. En dan boos worden als er 1 keer gevraagd wordt om even een boodschapje mee te pikken vanuit het werk.

Nog zo’n voorbeeld: maar als jij 4 dagen gaat werken, dan hoeven wij toch helemaal geen schoonmaakster? Uh? Hoe weet jij hoe ik mij voel aan het einde van de dag? Aan het einde van de week?

Dus voor alle mensen die 5 dagen werken: mensen die parttime werken kunnen de bewuste keuze gemaakt hebben om dit te doen. Ja, dat kan. Maar ga daar maar niet van uit. Er zitten redenen achter waarom zij deze keuze gemaakt hebben. Net zoals ik: ik trek geen 40-uurige werkweek. De 32 uur trek ik net. Dus ja ik werk parttime, betekent dit dat ik het goed voor elkaar heb? In iemands anders ogen waarschijnlijk wel. In mijn ogen? Ik had en heb geen keuze.

Waarschijnlijk net zoals jou buurvrouw of die ene vriendin die net nieuw in de groep is gekomen. Weet jij de keuze van hen? Misschien is er in de familie wel een ziek familielid waar de zorg naar toe moet? Of hebben zij ook iets lichamelijks dat zij geen meer uren kunnen werken dan wat zij nu al doen. Zou je dan ook zo’n opmerking gemaakt hebben, als je dit geweten had?

Nog zo eentje: zijn jullie al zwanger? Nee, zijn wij niet. Misschien zijn wij nog helemaal niet bezig met kids, misschien ook wel. Wat nou als ik zeg: nee, wij zijn niet zwanger, ik kan geen kinderen krijgen, ook al had ik het zo graag gewild. Zou je het dan alsnog vragen, als je dit antwoord wist?

Nee, volgens mij niet. Bedenk dan van te voren wat een opmerking of vraag kan doen bij iemand. Ook al is het ‘grappig’ bedoeld. Het doet pijn.


Alle blogs van Laura Laella Kers
Werken | Hip hip not yet hooray! | Feestweken | Schrijven | Updateje | De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw | De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Eén reactie:

  1. Ik ben op de leeftijd van een oma. Ik schrik enorm van dit verhaal. Ik hoopte toch van harte dat het een verhaal van mijn tijd geweest zou zijn en dat het tegenwoordig mogelijk is om eigen keuzes te maken. Als man en als vrouw. Als vader en als moeder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.