Verschillende gevoelens


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Waar we stopten in mijn vorige blog, gaan we hier verder. Het door hebben dat je anders bent dan anderen, kan je verschillende soorten gevoelens geven.

Je kunt:

  • Blij/trots zijn: blij omdat je niet het standaard leven leidt en trots omdat je iets hebt wat andere kinderen niet hebben. Iets wat zij niet begrijpen en daardoor ‘aandacht’ krijgt.
  • Verdrietig: omdat je een van de weinigen bent, waardoor je niet begrepen wordt.
  • Alleen: omdat je niet begrepen wordt en soms niet mee kan komen met de rest.

Gelukkig had ik in mijn kinderjaren niet veel last van deze gevoelens. Waarschijnlijk doordat ik een karakter heb die door en door en doorgaat. Het waren vaak de reacties die het deden na een gebeurtenis. Zoals de keer dat ik blauw en levenloos gevonden werd (hoewel ik hier niets meer van weet), maar ook als ik niets meer binnen kon houden. Vaak werd ik gevonden in mijn eigen spuug en naar het ziekenhuis gebracht door mijn ouders. Na een week apart op een kamer gelegen te hebben, er familie langs is geweest en de kamer vol hing met ballonnen, beterschap kaartjes en knuffels, was het vaak weer tijd om naar huis te gaan. Beetje bij beetje ging ik weer dagen naar school en langzaam aan draaide ik weer volledig mee in de klas.

Switch off
Opmerkelijk was dat ik, hoe moe ik ook was, alle knoppen uit kon zetten en direct naar buiten ging als ik kinderen zag spelen. Haha, misschien is/was dat ook wel het meest frustrerende voor mijn ouders. Op zondagmiddag gingen wij vaak naar het bos om te spelen en te lopen. Kilometers in de benen krijgen, goed voor de conditie en ’s avonds goed kunnen slapen. Na een uur of twee werd ik moe en had ik geen kracht en zin meer om te lopen. De enige vraag die ik/wij hoefde te stellen aan mijn vader was: pap stoeltje alsjeblieft. Mijn vader stopte dan met lopen, vouwde zijn handen in elkaar en zette die in onze knieholtes. Het effect wat je kreeg was dat je kwam te zitten in zijn ellebogen.

Zodra wij thuis kwamen, waren de buurtkinderen vaak aan het buitenspelen. Ik zwaaide dan de autodeur open en begon weer met rennen en springen. Klauteren en kruipen, niets was te gek op dat moment. Omdat ik vaak veel te veel vroeg van mijn lichaam, kreeg ik vaak ranja of yogi met fantomalt als ik binnen kwam. Ik lag dan vaak voor pampus op de bank samen met mijn broer en zus tot etenstijd. Onze moeder hoefde alleen het woord ‘eten’ maar te zeggen en wij waren wakker (onze familie is dol op eten en we eten vaak voor een weeshuis). Al hoewel we soms geen zin hadden om te lopen, bleven wij vaak liggen of zitten totdat onze vader zei: ‘je hebt vijf seconden om te zitten en anders gaat het om mijn manier’. Hahaha, toen hadden wij alle drie ineens kracht voor tien.

Warme vla
’s Avonds kreeg ik warme vla voordat mijn ouders naar bed gingen. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik wakker werd gemaakt en die heerlijke geur rook. Na een bakje opgegeten te hebben kon ik de nacht goed doorkomen en kon in het bijzonder mijn moeder ook beter slapen, haha.


Alle blogs van Laura Laella Kers
Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

2 reacties:

  1. Heel herkenbaar! Er is soms geen touw aan vast te knopen, wat nogal eens verwarring en onbegrip veroorzaakt

    • Laura Laella

      Klopt inderdaad. En onbegrip wordt dan heel frustrerend terwijl zij dit ook niet bewust doen. Blijven uitleggen en zeggen tegen jezelf zeggen dat dit onbekend is voor hen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.