Verder gaan….


Ik ben Linda van der Donk en ik heb 2 geweldige zoons Aiden (2014) en Liam (2017). Uit de hielprik is na een topstart toch gebleken dat Liam de stofwisselingsziekte Tyrosinemie Type 1 heeft. Samen met een medicijn en een strikt eiwitarm dieet gaan wij de toekomst vol goede zin tegemoet!


Verder gaan na een scheiding is niet niks. Iedereen is uit het ‘gewone’ ritme, want waar eerst het complete gezin was is nu ineens alleen mama nog over in ons huis. 2019 was een heftig jaar. En de eerste maanden van 2020 was enorm wennen. Maar de jongens gaan er gelukkig best goed mee om, iedere week wisselen van ouder en huis. En dat al op zo’n jonge leeftijd! Ook de hond laten ze om de week een weekje achter, Kaya wordt dan ook altijd graag platgeknuffeld bij thuiskomst, wat ze beslist niet onprettig vindt..!

De scheiding bracht niet alleen narigheid gelukkig. Aiden en Liam groeien nu niet meer op tussen ruzies. Er is rust en ik merk het aan ze! Ze zijn om de week bij mij en we wonen samen nog fijn in de oude vertrouwde woning. Beide hebben ze hier hun eigen slaapkamertje nog waar niets is veranderd. Ze slapen goed, zijn vrolijk en worden groot.. En dat doet mij goed!

Koken is ook weer een nieuw ding, koken voor 3 personen welgeteld.
Er staat een stuk minder vlees op het menu dan voorheen. Liam mag het niet eten vanwege een veel te hoog eiwitgehalte en broer Aiden is solidair want hij houdt er niet zo van.. Dit geeft het koken weer nieuwe inzichten want ook mama hoeft echt niet elke dag een stuk vlees op haar bord. We eten vaak lekker vegetarisch met z’n 3e, dus er zijn al veel nieuwe recepten de revue gepasseerd!

En dan is er nog deze nare coronatijd..
Ineens waren beide kinderen hele dagen thuis, maar als alleenstaande moeder moest er eigenlijk toch gewerkt worden. Gelukkig kon ik alles prima regelen op het werk en mocht ik om de week thuisblijven met de kinderen! Een gekke nare tijd die ons toch stiekem net even wat meer rust gaf die we eigenlijk ook wel heel erg nodig hadden!

Toen de scholen weer openden kon Liam dan ook eindelijk naar de peuterspeelzaal. Spannend, vond ik, maar Liam had er zoveel zin in en was er echt aan toe!
Op de ochtend van 18 mei stonden er 2 tasjes klaar op de tafel, ‘Jippie’ riep Aiden, ‘Liam gaat ook naar school!’. En samen liepen we even later naar school.
Terwijl Liam en ik nog even moesten wachten tot het schoolplein leeg was om veilig over te steken zwaaiden we Aiden uit en vertelde ik Liam waar hij zo dadelijk mocht gaan spelen.
Het hek ging open en Liam liep vlug naar zijn nieuwe juf, langs de juf kan ik beter zeggen. Hij zwaaide nog net naar haar en liep regelrecht op al het speelgoed af. De juffrouw riep nog ‘Liam, moet mama geen kusje?’.. Wat? Wie? Kusje?.. Ik ben spelen!!
En zo kon mama die kleine grote Liam met een gerust hart achter laten. Wat een plezier heeft hij gehad, het begin van zijn schoolcarrière is daar!


Alle blogs van Linda van der Donk
Verder gaan…. | Mijn eerste blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.