Verantwoordelijkheid

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Marloes Kuks”]

 

Hoewel mijn ouders altijd heel open en eerlijk zijn in de verwachtingen die ze hebben ten aanzien van onze zorgen voor en over Dorien en Ireen, is het gevoel en de taak van verantwoordelijkheid erg groot. Ik weet niet of dat verantwoordelijkheidsgevoel iets is wat bij je karakter hoort of wat wordt gevormd door je ervaring of levenssituatie, maar bij de meeste broers en zussen van zorgintensieve kinderen zie ik dat toch ook wel weer terug.

Mijn ouders hebben ons (Jan en mij) nooit letterlijk verplicht om thuis te blijven om op Dorien en Ireen te passen, maar vonden dat wij zelf onze verantwoordelijkheid daar in moesten nemen. Maar doordat wij erg betrokken worden rondom hun situatie, ons ook betrokken voelen en hun situatie veel bepalend is binnen het gezin, houd je automatisch rekening met elkaar. Zo werd en wordt er nog steeds vaak overlegd wie er thuis is om op te passen, wanneer bijvoorbeeld mijn ouders een feestje of iets dergelijks hebben.

De verantwoordelijkheid begon al vroeg, vanaf het moment van de diagnose. Toen ik op de basisschool zat, was ik me er nog niet eens zo van bewust. Ireen fietste gewoon met me mee naar school en thuis betrokken we Dorien en Ireen bij het spelen. Ik voelde me soms best wel trots als ‘oudste’ zus, ze namen wel eens een voorbeeld aan mij. Ik speelde bijvoorbeeld weleens ‘schooltje’ met ze, omdat ik dacht dat ze van mij vast nog wel wat konden leren…en ik vond het wel een eer dat ik al op mocht passen.

In tegenstelling tot mijn puberteit, want toen vond ik het namelijk vaak maar wat stom dat ik op mijn zusjes ‘moest’ passen. Om mij heen zag ik natuurlijk dat zusjes allemaal leuke dingen met elkaar deden. Maar ik had 2 zusjes om op te passen… Ik wou ook gezellig shoppen, uitgaan, roddelen, en je weet wel, van die typische ‘zusjes’ dingen doen. Ik heb weleens gedacht, ik heb 2 zusjes maar wat heb ik er eigenlijk aan. Dat klinkt natuurlijk hard, maar die gedachte kwam voort uit boosheid, machteloosheid en verdriet, omdat Dorien en Ireen ziek zijn en steeds zieker zullen worden. Ik voelde mij vaak meer moeder dan zus, omdat de dingen die ik met hen deed, meer van verzorgende en ondersteunende aard waren/zijn dan van ontspannende aard. En dit veelal dingen waren die bij hun ‘leeftijd’ paste wat ik als puber vaak nogal kinderachtig vond.

Maar dat neemt natuurlijk niet weg, dat ik in deze tijd helemaal geen leuke dingen met Dorien en Ireen heb mogen ervaren, want dat heb ik zeer zeker wel. We deden ook juist wel eens dingen die niet waren ‘aangepast’ op Dorien en Ireen, alleen vonden zij het dan na een tijdje wel welletjes. Daarnaast heb ik ook ontzettend veel van hun en de situatie in het gezin geleerd, al zag ik dat naarmate het ouder worden pas in. Met name het verantwoordelijkheidsgevoel, de zelfredzaamheid, de volwassenheid en niet te vergeten het leren blij zijn met kleine en bijzondere dingen en momenten.

[post_list name=”Blogoverzicht Marloes Kuks”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.