Throwback


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Die klappers na de laatste blog heb ik goed weten op te vangen. De donkere dagen met de kaarsjes aan, op de bank met een filmpje samen met Bas en ons kattenkind Vaca. Heerlijk! ’s Ochtends? Cruella is er niets bij.

Ik vond het lastig om een onderwerp uit te zoeken voor deze blog. Maar het is mij gelukt om een verhaal op papier te zetten. Afgelopen week kreeg ik een echte throwback to voor mijn kiezen: mijn solo reis.

Solo trip
In 2016 heb ik een solo reis gemaakt naar Polen, Letland, Estland en Litouwen. Een reis die ik altijd al een keer wilde maken. Naast dat het onwijs spannend en doodeng was, was het ook een intense shock. De realiteit stond recht tegenover mij. De cultuurshock die ik toen ondervond was heftig. Huilend aan de telefoon met mijn ouders en broer ben ik de laatste dagen in Tallin doorgekomen. Op naar het laatste land van mijn reis: Letland.

Met de bus ging ik naar Riga om daar nog een aantal dagen de stad te verkennen. Het was magnificent. Ik had een fiets gehuurd om zo de stad te bekijken. In de bibliotheek is er een verdieping waar je de hele stad kunt bewonderen. Toen ik uit de bieb kwam en weer richting het centrum fietste maakte ik een stop bij een toilet. Om een reden maakte ik mijn rugzak open en miste iets groots. Iets belangrijks. Iets met geld en pasjes. Paniek, stress en de zin ‘mama help me alsjeblieft’ kwam heel vaak uit mijn mond. Snel ben ik op de fiets gestapte om slingerend terug naar de bieb te gaan om te kijken of iemand hem daar gevonden had. Tevergeefs……

Weg
Alles kwijt. Pasjes, ID kaart, geld. En dat was nog maar het begin. Bellen met de politie in het Engels, ouders en schoonmoeder in het Nederlands en ondertussen in het VVV kantoor gebruiken maken van de WIFI om zoveel mogelijk informatie naar mensen te mailen en op te zoeken. Ook had ik Claire gebeld met de vraag of zij nog ‘beltegoed’ kon kopen want dat ging heel snel. Mijn vader had zijn werk stil gelegd en is gaan bellen met de ambassade om dingen voor elkaar te krijgen. De ambassade was natuurlijk drie dagen gesloten en zat ik dus vast. Mijn eten was nagenoeg op.

HUGE PROBLEM DUDE
Maar toen kwam de genius om de hoek zetten: mijn broer. Via Paypall heeft hij bij een pizzeria in de stad twee pizza’s besteld en een 1,5 liter fles cola. HOORAY FOR HIM. Dat was één zorg minder. Ik was zo moe, zo gestresst, mijn lichaam was op. Bas en ik waren aan het skypen en waren aan het uitvogelen of het doable was om hem over te laten komen met de auto

Ondertussen hadden mijn moeder en schoonmoeder een hotel gereserveerd en heb ik met mijn stomme kop de sleutel van mijn huidige appartement ingeleverd. Niet nadenkende dat je altijd los geld bij je moet hebben om gerand te kunnen staan. Stond ik dan weer. Geen geld en geen dak boven mijn hoofd. Godzijdank mocht ik wel gebruik maken van de lobby, het internet en mocht ik wachten totdat de mevrouw van de ambassade over kwam vanuit Litouwen om mij te helpen. Om twee uur ’s nachts kwam de Hero en betaalde de kamer. Na vier uur op bed gelegen te hebben ging de wekker om te ontbijten en begon de gehaaste dag. Om zeven uur precies moest ik bij de ambassade staan om met alle hoop mijn vlucht te halen.

Toen eenmaal alles geregeld was voor mijn laissez-passer werd ik gebeld. Mijn portemonnee was gevonden! Wat ik namelijk doe: ik neem overal de visitekaartjes van het bedrijf mee en die doe ik in mijn portemonnee. Tip! Via het visitekaartje van de fietsenverhuur wisten ze mij dus te bereiken.

Helaas was ik te laat voor mijn vlucht terug naar The UK en waren al mijn Nederlandse en Engelse bankpassen geblokkeerd. Maar gelukkig had ik nu wel de mogelijkheid om geld op te halen bij de keten ‘West Union’ waar mijn moeder geld naar toe had overgemaakt. En om een hotel te boeken. ’s Avonds een nieuwe vlucht naar Nederland geboekt om de volgende dag thuis te zijn.

Thuis kon ik iedereen weer in de armen slaan. Bas, mijn ouders en ook mijn lieve huilende grote vriend: OPA.


Alle blogs van Laura Laella Kers
Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.