Rood gelakt


Mijn naam is Sanne Verkerk (1985) en samen met Mathijs heb ik een geweldige zoon, Mas (2011). Toen hij drie maanden oud was, kreeg hij de diagnose a-typische Non Ketotische Hyperglycinemie. Hij heeft hierdoor hersenschade en is gehandicapt. Ik heb mijn baan opgezegd om voor hem te zorgen. Ondanks dat we veel zorgen hebben om Mas en het leven rondom een stofwisselingsziekte zwaar is, genieten we enorm.


Als kind al was ik gefascineerd door nagellak. Mijn oma lakte ze vaak zacht roze voor me. Nu ze Alzheimer heeft lak en vijl ik die van haar als ik bij haar ben. Ik kan genieten van het secure werk en vooral daarna de aanblik van verzorgde handen. Inmiddels is knalrood mijn favoriet.

Een lieve vriendin, moeder van 2 waarvan er 1 gehandicapt, verzuchtte pas: 'Hoe krijg je het voor elkaar? Je hebt altijd mooi gelakte nagels als ik je zie!'

Ik zal mijn geheim delen. Ten eerste neem ik nagellak die met 60 seconden droog is. Langer heb ik niet om met mijn handen te wapperen. En dan nog is het goed zoeken naar 1 minuutje tijd. Ik lak op de gekste plekken. Een dag na de vraag van mijn vriendin paste mijn schoonmoeder op Mas. Ik had boodschappen gedaan en had nog geen zin om naar huis te gaan. Thuis zou Mas mijn volle aandacht weer willen. Ik kocht bij de Etos een nieuwe nagellak en koos een bankje tussen het winkelende publiek. Daar in het winkelcentrum lakte ik mijn nagels. Een heerlijk moment voor mezelf, me niets aantrekkend van de blikken. Voor die vriendin maakte ik een foto; 'zo hou ik dus gelakte nagels.' Eenmaal thuis kon ik er weer tegenaan mét mooie verzorgde handen!

Nu de nachten met Mas nog steeds niet beter gaan is het zoeken naar tijd voor mezelf een onmogelijke opgave. De aanvraag om zorg aan huis te krijgen loopt nog steeds. Inmiddels draaien Mathijs en ik nachtdiensten. Om en om 'slapen' we bij Mas op een groot matras met Mas in onze armen. Van alle medicijnen die hij krijgt zijn de bijwerkingen heftig. Mas heeft waanideën, nachtmerries en klampt zich in onze slaap letterlijk aan ons vast. Uiteraard bieden we hem die veiligheid, hoe moe we ook zijn. Toch wil ik vasthouden aan mijn gelakte nagels. Ik voel me er zelfverzekerd en verzorgd door. Dus word ik steeds creatiever. Ik lak als Mas al achterop de fiets zit, klaar om rond te rijden door de wijk. Nog snel strijk ik met het kwastje over mijn nagels voor ik weg fiets. Mas lichtelijk ongeduldig achterop. Onderweg drogen mijn nagels aan de lucht.

Mas ligt in mijn armen, ik voel het schokken van zijn spiertjes, het kreunen in zijn slaap. Ik kijk naar de handen die hem omklemmen en schiet in de lach. Slapen zal ik nauwelijks vannacht, maar ik lig er in ieder geval keurig bij!


 


Alle blogs van Sanne Verkerk
Mas heeft eindelijk rust | Neerwaartse spiraal | De wereld van Mas | Ik doe het liefst of het er niet is | Liefde doet pijn | Mas maakt vrienden | Ik ben er weer | Stil verdriet  | Gelukt | Gebaren | Telefoon | Krassen | Lieve Mas, | Rood gelakt | Uitknop defect | Eend | Back to basic | Waar ga je heen? | Wondermiddel | Koorts buiten de deur | Flexibele dromen | Of hij worst lust?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.