Pijnlijke gewenning


Ik ben Cindy, moeder van Jade* en Floor. Jade is in 2016 op elfjarige leeftijd overleden aan de gevolgen van GSD 1b in combinatie met gedilateerde cardiomyopathie. Maar wat heeft Jade veel liefde, blijdschap en kracht gegeven; niet zeuren, niet klagen, maar leven! Ze is nu bij Jeroen, haar vader die in 2014 is overleden aan longkanker. Floor en ik missen onze grote schatten enorm! In deze blogs ga ik schrijven over alles wat wij hebben meegemaakt, over hoe het nu met ons gaat en vooral over Jade!


Ik ben met Floor een weekendje naar Center Parcs geweest. Op de dag van vertrek gaf Floor aan dat de leraar van groep 7/8, meneer Tjeerd, ook met zijn prachtige gezin naar hetzelfde park zou gaan. Dit is ook juist de leerkracht die zo onbeschrijfelijk veel voor Jade en ons heeft betekend. En met zijn humor Jade gigantisch heeft laten lachen, ook toen ze zo ziek was.

Omdat vrijdag mijn werkdag is, vertrokken we wat later. Eenmaal op het park richtten we ons knusse 2-persoons huisje in. Het was inmiddels 19.15 en we besloten om nog wel naar het subtropisch zwemparadijs te gaan. Hiervoor hadden we immers dit park uitgekozen. Met een vlotte pas, arm in arm, liepen we over de donkere paden door de regen.

Omdat we op een gegeven moment ons eigen huisje weer passeerden en hierdoor de zwemtijd weer korter werd, hadden we niet veel geduld meer. We vroegen de eerste de beste persoon voor de ingang van Market Dome, of het zwembad zich hier ook ergens bevond. ‘Meneer, mag ik u wat vragen?’ Hij draaide zich om… en ik keek recht in de ogen van; meneer Tjeerd?! Zo bizar toevallig!!!

Achteraf denk ik toch echt dat dit weer een klein aangestuurd grapje van Jade was. In mijn leven vind ik zo ontzettend veel gebeurtenissen toevallig, dat ik het juist hierdoor geen toeval vind.

En wat hebben Floor en ik veel lol gehad. Vooral in de wildwaterbaan! Samen lachen om onszelf en natuurlijk ook om anderen, die ergens een bultje niet overkwamen door wat tegenstroming.

Wat gebeurde er na het weekend? Ik betrapte mij erop dat ik het al vrij normaal vond: Floor en ik, ik en Floor. Na het overlijden van Jeroen en later ook Jade, voelde ik mij lang incompleet. Vooral op plekken waar veel gezinnen komen. Op verjaardagen, attractieparken, schoolvoorstellingen, campings en ga maar door. Veel tranen laten vloeien door het besef en de keiharde confrontatie met ons gemis. Deze plekken ging en ga ik ook niet uit de weg, ik zoek ze zelf op. Liever wat tranen, dan gezelligheid missen.

Maar, ik schrok dus van mijzelf. Om het verdriet, dat ik dit keer niet of nauwelijks had gevoeld. De huisjes zaten bomvol complete families en gezinnen, dat zag ik ook wel. Ik ben eraan gewend geraakt. Jeroen en Jade zullen nooit meer in levende lijve bij ons zijn. Dat ze op een andere manier bij ons zijn, weet ik gewoon. Jade blijft indirecte grapjes maken en speelt met licht! En Jeroen laat zijn muziek op bijzondere momenten horen.

Een dag later voelde ik nog meer pijn en verdriet. De leerkracht van Floor vertelde hoe goed ze het doet op alle vlakken. En de basis hiervoor is dat ze heel goed in haar vel zit en plezier heeft! Ik ben zo trots op haar. Op wie ze is, op haar kracht, haar openheid, puurheid en op het tij dat ze heeft weten te keren. En de enige met wie ik deze onbevangen moedertrots wilde delen was uiteraard Jeroen!!!! Ik wilde hem zo graag vertellen over Floor, over zijn krachtige, prachtmeid!!!!

Die nacht was ik alleen maar aan het malen en huilen. Ik had lang niet zoveel verdriet gevoeld. De dag erna ook nog. En de daarop volgende nacht. De dag daarna nog wat uitgehuild bij mijn moeder en toen ging het weer.

Ik weet nog dat ik het voorheen zwaar irritant vond als iemand over de fases van rouw begon. Vooral wanneer diegene dacht mij te moeten zeggen in welke fase ik mij dan wel niet bevond! Doeiiiii!!!! Ik doe het op mijn eigen manier hoor!? Rot op met je fases! Lekker belangrijk ook. Toch denk ik, dat ik weer door een van die fases ben heengegaan.
Ik besef dat het heel goed met Floor en mij gaat. We lachen, praten en huilen af en toe. Ik vind het inmiddels wat frustrerend dat ik alle keuzes en beslissingen zelf moet maken, ben hier soms wel een beetje klaar mee. Sta weer echt open voor iemand naast mij, denk ik. Ik ben meer gewend geraakt aan het grote gemis van Jeroen en Jade. En het besef van gewenning doet dan weer enorm veel pijn. Bijzondere fase hè?

Liefs Cindy


Alle blogs van Cindy Starte
JADE!!!!!!!!!! ❤️ | Pijnlijke gewenning | Zorg uit handen geven | 13 | Open boek | Roller Coaster | Meisje(s) toch… | Eerlijk zijn! | Hieperdepiep hoera, Jade is 10 jaar! | Oost, West, thuis best, maar niet als het minder gaat! | Eventjes naar Utrecht… | Een grote sprong… | Stap voor stap…

3 reacties:

  1. Hallo Cindy, wat een verhaal weer, jullie doen het toch zo ontzettend goed bij alles wat jullie ondernemen, maar ook helaas veel moeten missen.
    Veel respect voor jou, groet Agnes

  2. Lieve Cindy, wat kun je toch mooi je gevoelens beschrijven ! Zo eerlijk en zo herkenbaar en heel fijn dat we dit mogen lezen, dankjewel !

  3. Karin van Meurs

    Meid, diep respect voor jullie. Je kunt iemand niet in hokjes stoppen. Af en toe gaat er een luikje open van gevoelens en die kun je koesteren. Volg je eigen gevoel met veel lieve mensen om je heen redden jullie het wel ben ik van overtuigd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.