Op naar het ziekenhuis


Ik ben Melissa, 22 jaar en ik heb een stofwisselingsziekte genaamd glycogeenstapelingsziekte type 9b. Ik woon samen met mijn verloofde Bart. Beide houden we veel van dieren en die kunnen bij ons in huis dan ook niet ontbreken. Zo hebben we een jack Russel terriër, 2 vogels, een hamster en vissen! Ik vind veel dingen leuk om te doen. Rond mijn eerste verjaardag werd de diagnose GSD type 6 vastgesteld. Deze diagnose is nu bijgesteld naar type 9b. In deze blogs ga ik schrijven over mijn leven en welke impact GSD 9b hierop heeft.


Eenmaal in het ziekenhuis moest ik vertellen wat er aan de hand was, nou dat is makkelijker gezegd dan gedaan als je in een hypo zit. Wachtende zakte ik steeds verder weg in een hypo en dat ondanks dat ik suikers naar binnen had gewerkt! De assistente kwam naar mij toe en vroeg of het nog ging. Op dat moment mocht ik naar binnen. Er werd bloed afgenomen, een paar andere onderzoeken gedaan en een infuus werd geplaatst. Er werd niks gevonden maar mijn glucosegehalte was laag.

Ik kwam terecht op een tweepersoons kamer, niet te druk en toch iemand om mee te praten! Aan het einde van de middag kwamen mijn zusje Romelia en mijn partner Bart met wat spulletjes van thuis.

Omdat mijn glucosegehalte alle kanten op ging behalve de juiste, moest het iedere 2 uur gecheckt worden, dus ook in de nacht! Gelukkig heb ik sinds oktober een continue glucose-meter. Iedere 5 minuten komt er op mijn telefoon een nieuwe meting binnen. Als mijn glucosegehalte te laag is krijg ik een alarm. Vooral tijdens de opname was dit een uitkomst, in de nacht hoefden de verpleegsters alleen op een knopje te drukken om mijn glucosegehalte te zien. Zo hoefden ze mij niet wakker te maken en werd ik ook niet lek geprikt. Eén vingerprikje is niet erg, maar een dag heeft 24 uur en ik moest mijn glucosegehalte iedere 2 uur laten controleren, dat zijn heeeeeel veel vinger prikjes!

Ondanks het glucose-infuus ging het niet goed, ik had nog steeds te veel hypoglycemiëen. In een nacht had ik soms wel tot 4 of 5 hypo’s! Na een hypo moest ik wat zoets (snelwerkend) en een boterham (langwerkend) pakken. Dit alles ondanks dat infuus! Maar na overleg met internisten werd bij mij vastgesteld dat ik last had van hyperinsulisme.

Een voorbeeldje als mijn glucose 5.0 was en ik at of dronk wat ging hij omhoog tot 7.0. Kort na die stijging zakte het weer, maar dan ook heel snel tot 3.4. Uiteindelijk had ik met dat eten dan niks bereikt of nou ja, extra hoofdpijn en een half uur geen hypo.

De glucose werd opgebouwd en als ik echt laag zat een shot van 50% glucose! Een keer heeft een zak glucose gelekt en plakte de vloer zo erg dat er wel 6 keer werd gedweild voor dat het weg was! De plekken die nog op de vloer/infuuspaal zaten werden ondertussen hard en wit. En dit spul ging door mijn aders en hield mij in leven!!??


Alle blogs van Melissa Quekel
En weer ziekenhuisopname en doorverwijzingen | Aanvaarden van een nieuw leven | Even klaar met prikken | Op naar het ziekenhuis | Mijn leven met GSD 9b

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.