Krassen


Mijn naam is Sanne Verkerk (1985) en samen met Mathijs heb ik een geweldige zoon, Mas (2011). Toen hij drie maanden oud was, kreeg hij de diagnose a-typische Non Ketotische Hyperglycinemie. Hij heeft hierdoor hersenschade en is gehandicapt. Ik heb mijn baan opgezegd om voor hem te zorgen. Ondanks dat we veel zorgen hebben om Mas en het leven rondom een stofwisselingsziekte zwaar is, genieten we enorm.


Nu er steeds meer zorg is voor Mas, doe ik stapjes achteruit. In het begin viel dat Mas zwaar, maar inmiddels lijkt hij zijn draai te vinden. Voor mij begint er een nieuw leven; een leven waarin ik niet meer alleen voor Mas zorg. Er is nu een klein team waarmee ik de taken verdeel. Ik geniet van de vrijheid. Het op de fiets kunnen stappen wanneer ik wil, koffie kunnen drinken in hippe koffietentjes en eindelijk weer eens een boek uit kunnen lezen. Ik ga zelfs een korte opleiding doen in november!

En toch knaagt het… Want nog steeds ben ik ervan overtuigd dat ik de lekkerste flessen pap maak, het beste zijn voeten warm kan wrijven en de zachtste boezem heb om op uit te huilen.

Toen ik vorige week Mas observeerde met Ellen (hoe heb ik het ooit zonder haar gedaan?), zag ik dat Mas bij haar weer andere dingen haalt. Het geduld dat zij voor Mas heeft doet hem zichtbaar goed. Zijn zelfvertrouwen groeit en hij is zichtbaar trots op dingen die Ellen hem heeft geleerd. Zo kwam ik thuis en lag er een enorm vel papier op tafel. 'Wat is dat voor moois?' vroeg ik aan Mas. Mas straalde van oor tot oor en kwam naast me staan. Samen keken we naar de krasjes wasco op papier. 'Mama,' zei Mas en hij drukte het papier tegen me aan. Ik kreeg zijn allereerste gemaakte tekening. Tranen weg slikkend pakte ik het aan. Mas liep alweer naar Ellen. 'Mas, hier ben ik heel blij mee!' riep ik.

Vanmorgen ruimde ik de tafel af. Zeljko, onze andere zorgverlener, was met Mas naar de eendjes vertrokken. Toen ik een vaatdoekje over de tafel wilde halen, zag ik krassen op de tafel. In een onbewaakt ogenblik heeft Mas kans gezien om zelf aan de slag te gaan met de krijtjes. Mijn vingers aaide de tekening. Ik laat hem staan. Hoe blij kan een mens zijn met krassen op het tafelblad?


Alle blogs van Sanne Verkerk
Mas heeft eindelijk rust | Neerwaartse spiraal | De wereld van Mas | Ik doe het liefst of het er niet is | Liefde doet pijn | Mas maakt vrienden | Ik ben er weer | Stil verdriet  | Gelukt | Gebaren | Telefoon | Krassen | Lieve Mas, | Rood gelakt | Uitknop defect | Eend | Back to basic | Waar ga je heen? | Wondermiddel | Koorts buiten de deur | Flexibele dromen | Of hij worst lust?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.