‘Het is mooi geweest’

Na een dienstverband van bijna 17 jaar heeft José Lut, vanwege gezondheidsproblemen, per 1 mei afscheid genomen van VKS. We gaan een fijne collega missen, die een gouden hart voor stofwisselingsziekten heeft. José: ‘Ik vind het mooi dat iedereen zo open wilde zijn, dat ze een kijkje in hun leven wilden geven, terwijl we elkaar nauwelijks kenden. Daarvoor wil ik iedereen  bedanken.’

José, toen je begon, had je al een idee wat je te wachten stond?
‘Niet helemaal. Ik begon met het begeleiden van vrijwilligers, dat zijn de contactpersonen. En dat is uitgegroeid naar lotgenotencontact. Door de jaren heen is mijn functie breder geworden, ik ben meegegroeid.’

Kan je je nog jouw eerste ervaring met VKS-leden herinneren?
‘Ik ben bij een gezin thuis op bezoek geweest. Toen kwam ik erachter dat zo’n ziekte iets is wat je hele leven beheerst. Dat maakte indruk. Sowieso bij kinderen die iets hebben. Dat wordt pas echt als je ze voelt en bij ze bent. En dan weet je waarvoor je werkt. Dat had ik ook nodig. Ik voel mij meer aangetrokken tot kinderen waar iets mee aan de hand is.’

In zekere zin, dit is positief bedoeld, je zocht de problemen op?
‘Ja. Je kunt naar de handicap of ziekte van een kind kijken. Maar je kunt ook naar het kind achter die ziekte of handicap kijken. En dat deed ik. Het werk werd een stuk minder verdrietig als ik zag hoe ouders zich voor hun kind inzetten en ook de mooie kanten ervan zagen.’

Waar ben je trots op?
‘Ik heb veel mensen met elkaar in verbinding gebracht. Door de bijeenkomsten en lotgenotencontact. Dat mensen iets aan elkaar kunnen hebben en dat mogen ervaren. Dat ze niet de enige zijn, want sommige families voelen zich eenzaam. Ik weet nog dat ik mijn eerste themabijeenkomst organiseerde. Toen was er een moeder die net de diagnose te horen had gekregen. Haar reactie toen, dat ze allemaal mensen vond die haar begrepen. Toen had ik een “yes!” momentje.’

Wat waren de zware momenten?
‘Iedere keer als een kind sterft vond ik moeilijk. Hoe ik langer bij VKS werkte, hoe meer kinderen en hun ouders ik leerde kennen. Omdat het zo persoonlijk werd, werd het zwaarder. Maar het hoort er bij.’

Wat ga je missen?
‘Al die mensen die ik ontmoet heb. Sommige van hen ken ik al 17 jaar.’

Wil je nog iets zeggen tegen hen?
‘Ik vind het mooi dat iedereen zo open wilde zijn, dat ze een kijkje in hun leven wilden geven, terwijl we elkaar nauwelijks kenden. Daarvoor wil ik iedereen  bedanken. Voor de rest heb ik geen wijze raad, mensen kunnen het allemaal prima zelf.’

Wat ga je nu doen?
‘Ik ga genieten van mijn kleinkind. Ik ga aan mijn herstel werken en daarna zien we wel verder.’

Tot slot, terug naar de kop van dit artikel: ‘Het is mooi geweest’
‘Die kan twee kanten op. Het is klaar. Maar ook dat het mooi was. En zo voelt het.’

Het ga je goed José!

 

Mocht je nog een boodschap voor José hebben, stuur deze dan naar info@stofwisselingsziekten.nl, dan zorgen wij ervoor dat José je boodschap ontvangt.

 

2 reacties:

  1. Anny van Kessel

    Hartelijk dank voor je inzet. Dat het verder goed met je mag gaan en je nog lang van het leven mag genieten.

  2. Sylvia Driessen

    Een goede gezondheid toegewenst ,vooral ook om te genieten van je kleinkind

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.