In de greep van


Mijn naam is Miranda Smit, getrouwd met Pascal en moeder van twee prachtige, mooie meiden. Siënna 12 jaar en Angèlina 8 jaar. Ik haal mijn kracht uit mijn kinderen, hardlopen en midwinterhoornblazen. Bij Angèlina is in september 2016 de diagnose ILFS-1 gesteld. Een mutatie in het Lars gen. In mei 2012 werd ze acuut onbegrijpelijk ernstig ziek, met zoveel verschillende beelden, dat men nergens grip op kon krijgen. Na de zoektocht van vier jaar kwam dan eindelijk de diagnose. We putten veel kracht uit de vechtlust en het sterke karakter van Angèlina.


De hele wereld is inmiddels in de greep van het Corona virus. Een virus wat eerst nog ver van ons bed leek te staan, is nu zo dichtbij. Nederland staat op scherp en terecht. Maatregelen die worden getroffen zullen er hopelijk voor zorgen dat het virus zich niet verder verspreidt.

Als ouder van een kind met een stofwisselingsziekte weten we allemaal hoe bevattelijk onze kinderen zijn voor alle bacteriën en virussen. Zo ook onze Angèlina. Elk teken van ziek zijn, van een verkoudheid tot een virus van haar of haar omgeving, maakt je alert. Elk jaar wanneer er weer de berichtgevingen komen over dat de griep weer heerst, sta je op scherp en dan bekruipt weer de angst. Ik merkte aan mezelf dat ik nog vrij nuchter was, maar wel alert. Alle hygiënemaatregelen bijvoorbeeld zijn dagelijkse handelingen bij ons. Je kind beschermen bij ziekte in de omgeving wordt standaard gedaan.

 Vorige week stroomde bij mij de onrust toch even meer voelbaar naar binnen. De nachten niet lekker slapen, contact opnemen met het ziekenhuis of niet. Angèlina was vorige week ook een dag thuis om haar te beschermen. Mijn onderbuikgevoel wist wat wijsheid is voor ons meisje en daar luister ik dan ook altijd naar. Echter, afgelopen weekend werd de knoop landelijk doorgehakt, de scholen gaan sluiten. Een resoluut, maar begrijpelijk besluit. Mijn hoofd blijft onrustig, een onrust welke ik niet op papier kan zetten. Een onrustgevoel dat zich uit in verdriet. Je wil wat doen, maar je weet niet wat.

Vandaag is toevallig ook net de dag dat Angèlina twee jaar geleden thuis kwam van haar ziekenhuisopname. Deze opname was zo heftig, vier insulten en een hersenontsteking. En dan vervolgens niets meer kunnen.

Het thuiskomen, een zo heugelijk moment, ook onzeker. Thuiskomen met een meisje die niets meer kon en er weer vol voor gaan dat het goed zou komen in haar dagelijks functioneren. Nu twee jaar verder ben je bang dat ze niet weer ‘te pakken’ wordt genomen door iets. Omdat je zo goed weet hoe het voelde en haar niet weer deze ‘hel’ in wilt laten gaan.
Ziek zijn is ….koorts….koorts is een insult…een insult is….er niet zelfstandig meer uitkomen en kan uren duren op de IC.
Ik ben ook zeker geen type van doemdenken, ik blijf realistisch en optimistisch.
Als mama hoor je er te zijn en dat ben ik, maar dat neemt niet weg dat we niet altijd onze angsten kunnen en hoeven te verstoppen.

Maar leg de buitenwereld deze angst maar eens uit, dat is een kunst. Wanneer je je zorgen uit in woorden, probeert de ander uit goede bedoelingen je weer op andere gedachten te brengen. Op zich snap ik dat, maar nogmaals dit gevoel, deze angst en weten hoe het voelt is voor niemand te vertalen.

Wanneer je sociaal media opent word je ook helemaal dol van alle berichtgevingen. Welke neem je serieus en welke niet? Fake berichten, grappen, paniek scenario’s van hamsterende mensen. Fijn dat je tegenwoordig veel met elkaar kunt delen, maar van teveel info wordt een mens ook niet helemaal happy van, denk ik. Desalniettemin gaan we deze periode tegemoet vol vertrouwen in elkaar, de mensheid, de medici, zorgpersoneel en iedereen die er voor zorgt dat we zoveel mogelijk kunnen blijven functioneren. Voor hen een diepe buiging. Thuis maken we het beste ervan om deze periode door te komen.
We houden ons aan alle maatregelen, houden hopelijk onze weerstand op peil en we moeten vooruit blijven kijken. Zelf ben ik wel vol vertrouwen dat Nederland hier ook doorheen komt.
Ik wens dan ook alle mensen die in de stress zitten, in alle doelgroepen heel veel sterkte en kracht toe deze periode.
Voor iedereen een virtuele knuffel!


Alle blogs van Miranda Smit
Bizarre Covid-wereld | In de greep van | Het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht. | De kracht en de onmacht…….van het Brusje! | Tijd | Sondevoeding… | Wisseling van seizoenen, aanwakkeren van angsten | Kinderen hebben de toekomst…..toch?! | Carpe Diem | Vakantie | Controle bezoek | Dagelijkse gedachten | Mijn eerste blog

Eén reactie:

  1. Audrey Hollanders

    Heftig hoor. Amy pakt normaal gesproken ook ieder virusje mee. We kunnen alleen maar hopen dat het ons huis overslaat. Maar ja, met een papa die in de winkel werkt en veel mensen voorbij ziet komen ….. Verder houden we ons zoveel mogelijk aan de regels. Hier in Brabant is het natuurlijk allemaal harder binnen gekomen. Heel veel gevallen, dus extra allert. Hopelijk komen jullie deze periode ook goed door. Sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.