Gelukkig (een) nieuwjaar


Mijn naam is Tamara Schiedon (1973) en ik heb MPS1 type Scheie. In mijn blog komt alles aan de orde wat ik mee maak in mijn leven. Want als blonde gehandicapte vrouw, alleenstaande moeder (van zoon Senna (2010)), communicatie-adviseur van beroep en ook nog eens Feyenoord fan, is het leven best leuk!


Hello 2014! Goodbye 2013! 2013 het heftige jaar waarin toch wel twee projecten de hoofdrol hadden. Allereerst onze verhuizing naar een benedenwoning en met stip op 2 de heupoperatie. Niet alleen voor Senna en mij een heftig jaar, ook voor mijn ouders.

24 uurs zorg
De dag dat ik geopereerd werd aan mijn heup, trok Senna in bij opa en oma. Voor hem moest alles zo gewoon mogelijk doordraaien; hij speelde twee dagen op het kinderdagverblijf en op zijn vrije dagen kwam hij op bezoek in het ziekenhuis bij mama. Maar de rest van de tijd moest hij wel beziggehouden worden.


Na mijn ontslag trok ik voor twee weken in bij mijn ouders. Wel zo handig, want ik had de eerste periode veel zorg nodig. Eigenlijk 24/7. 

Want ’s nachts naar het toilet gaan, kon ik de eerste dagen niet alleen. Slapen was überhaupt een crime, want ik sliep niet. De eerste dagen, omdat ik erg benauwd was en ook weer het gevoel had dat ik vocht in mijn longen kreeg. Slim als ik was, slikte ik direct wat extra plastabletten. Maar de ambulance kwam voor de zekerheid toch nog even langs, want ik vertrouwde het niet. En er was een nacht bij dat ik rechtop zat van de pijnstillers (met morfine) waar ik hyper van werd. De huisarts adviseerde om maar te stoppen met die pijnstillers. De 2e,3e en 4e week na thuiskomst sliep ik niet, omdat ik onbewust toch nog een hoop angst bij me had. Bang dat er weer wat met mijn hart zou gebeuren. Raar, want ik lag er niet over te malen. Het zat er gewoon. Ik was het vertrouwen kwijt.

Na de twee zorgzame weken in Zorghotel Schiedon zijn Senna en ik terug gegaan naar ons eigen huis. Maar we namen wel de beste verzorger mee die er bestaat. Mijn moeder heeft vervolgens nog drie weken bij ons geslapen. Voor mijn ouders een hele drukke en heftige tijd. Ook aan Senna kon je merken dat hij de hele situatie lastig vond. Hij had vaak ongemakkelijke trekjes en zat soms niet goed in zijn vel.

Super blij
heupGelukkig ging het met de nieuwe heup fantastisch. De eerste twee weken na mijn ontslag uit het ziekenhuis, had ik bijna dagelijks fysiotherapie. Mijn therapeut (die ik al bijna 30 jaar heb) sprong een gat in de lucht en was hylarisch over de nieuwe heup. Ik liep ook al heel snel anders en beter dan voor de operatie. Het enige wat ik kon doen, was lopen en oefenen. Mijn conditie was al jaren de weg kwijt, dus dat moest getraind worden. Ik liep iedere dag mijn rondje buiten achter de rollator en zoveel mogelijk naar het winkelcentrum. Vreselijke spierpijnen had ik mijn geopereerde been. Want ik had dat been de laatste jaren enorm ontzien.

Zes weken na de operatie heb ik mijn orthopeed weer gezien. Ik en mijn fysiotherapeut waren erg enthousiast en ik was benieuwd naar zijn reactie. Ook de orthopeed was erg blij. De operatie was niet gemakkelijk geweest, maar zeker niet tegengevallen. Hij gaf aan dat mijn resultaat alleen nog maar beter zal worden. Als een blij kind liep ik het ziekenhuis uit (met een wandelstok als ondersteuning). Het was heel lang geleden dat ik lopend het ziekenhuis in en uit ging!

Steun                                         
Ik kan niet anders dan mijn ouders enorm bedanken dat ze WEER zo veel voor mij en Senna hebben klaar gestaan. Ondanks dat zij ook heel angstig zijn geweest en heel veel werk hadden aan mij en Senna, staan ze nog steeds overeind. Zij vinden het heel normaal dit te doen. Maar dat vind ik niet, ik wil hun steun en toeverlaat dan ook niet als vanzelfsprekend zien. Zij zijn en blijven mijn helden.

Ook mijn dank gaat uit naar alle andere mensen die mij gesteund hebben middels een berichtje, bloemetje, kaartje(s), bezoekje, telefoontje, of andere hulp. In 1 woord:

FANTASTISCH. Ik ben en voel me een bevoorrecht mens.

Een heel fijn, liefdevol, gezond en gelukkig 2014 toegewenst!

 


Alle blogs van Tamara Schiedon
Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 18 OUDER WORDEN | Leven met een stofwisselingsziekte aflevering 17 NRG bike | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 15 VKS | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 14 PATIENT EMPOWERMENT | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 13 UWV | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 12 BEDANKT!!! | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 11 SPAANS BENAUWD | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 10 VAKANTIEHUIS | Leven met een stofwisselingsziekte, Afl. 9 RELATIES | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 8 LOOPGIPS | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 7 OPERATIE | Leven met een stofwisselingsziekte, afl.6 COMPENSATIEGEDRAG | Leven met een stofwisselingsziekte, aflevering 5 | Leven met een stofwisselingsziekte, afl. 4 | Leven met een stofwisselingsziekte, aflevering 3 | Leven met een stofwisselingsziekte, aflevering 2 | Leven met een stofwisselingsziekte, aflevering 1 | Tamara Schiedon, meer dan ik alleen! | Wat wil de regering nou van mij? | Soort zoekt soort | De zwakste schakel | Keuzes maken | De woorden van een kind | Mama, ben jij vroeger op school gepest? | Vrouwelijke ‘rokjesdag’ bestaat niet | (Niet) huilen op eerste schooldag | Dan ben je zomaar ineens arbeidsongeschikt | Gelukkig (een) nieuwjaar | Ik ben er nog | Project Renovatie gaat van start!! | Kinderen houden je bezig | Hoe gaat het met je? | Dankbaar | Praten als Brugman – deel 2 | Praten als Brugman – deel 1 | Veertig klinkt heel oud | Op je snuitje gaan | Nieuw jaar nieuwe kansen | Acceptatie, makkelijker gezegd dan gedaan | Déjà vu

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.