Gebaren


Mijn naam is Sanne Verkerk (1985) en samen met Mathijs heb ik een geweldige zoon, Mas (2011). Toen hij drie maanden oud was, kreeg hij de diagnose a-typische Non Ketotische Hyperglycinemie. Hij heeft hierdoor hersenschade en is gehandicapt. Ik heb mijn baan opgezegd om voor hem te zorgen. Ondanks dat we veel zorgen hebben om Mas en het leven rondom een stofwisselingsziekte zwaar is, genieten we enorm.


Soms is Mas boos. Heel boos. Een deel van zijn woede ontstaat uit frustratie. Mas kent 3 woorden, papa, mama, oma. Met die 3 woordjes kan hij niet heel veel vertellen. Vier jaar geleden begon ik mijn gesproken taal te ondersteunen met gebaren. Ik ondertitelde mezelf als het ware. Nu vond hij het altijd al interessant om naar mijn handen te kijken terwijl ik de wereld om hem heen in gebaren vatte, maar de laatste weken kan hij er geen genoeg van krijgen. Hij smult ervan en maakt ook gebaren terug. Hij gebaart eten, slapen, gebaren, telefoon, fietsen, auto, brommer, nog meer, werken, helm, vallen, bad, drinken, fles en allemaal. Hele verhalen kan hij vertellen met zijn gebaartjes.

Zo kan hij me met gebaren vertellen wat je wel en niet kunt eten. Hij haalt er grappen mee uit. Zo probeert hij me wijs te maken dat je gras echt kunt eten. Als ik dan doe of ik daar in trap, heeft hij de grootste lol. Ook kan hij vertellen dat papa met de fiets naar zijn werk is, maar dat hij geen helm op heeft. Op dagen dat Mathijs met zijn racefiets een tocht maakt, herhaalt Mas de hele dag dat papa fietsen is, niet hoeft te werken én een helm op heeft.

Boosheid en gebaren
Als Mas zo boos is, kan ik hem soms alleen nog maar bereiken met mijn gebaren. Alsof ik hem met mijn handen betover. Hij focust op wat ik vertel. Als ik vergeet te praten met gebaren dan word ik daar meteen aan herinnerd door Mas. Wat is het heerlijk om zo met hem te communiceren. We genieten er allebei van. Op straat worden we soms aangestaard. Het valt toch op van die wapperende handen.

Docent babygebaren
Binnenkort ben ik klaar met mijn opleiding 'docent babygebaren'. Kinderen die gebaren aangeboden krijgen, begrijpen namelijk meer van wat hen verteld wordt en kunnen zelf ook gebaren maken om dingen te vertellen. En dat is voor alle kinderen fijn. Ook kinderen die zich volgens het boekje ontwikkelen voelen zich boos als ze niet begrepen worden. Ik hoop dat, door ouders gebaren te leren, kinderen de wereld beter begrijpen en zelf meer kunnen vertellen. Bij Mas werkt het en ik hoop dat ik meer kinderen kan helpen.

Rolstoel
Aankomende week wordt eindelijk na 7 maanden wachten de nieuwe rolstoel geleverd. De wandelwagen waar hij nu in zit is te klein, maar wat ga ik die missen. Daarin zit Mas met zijn gezicht naar mij toe. Ik gebaar alles wat we zien en zelfs zonder mijn stem te gebruiken snapt hij me. In de rolstoel kijkt hij niet naar mij, maar zit hij met zijn gezicht van me af. Mas kan me gewoon horen, maar de gebaren maken hem rustig. Dat wordt afkicken voor ons


Alle blogs van Sanne Verkerk
Neerwaartse spiraal | De wereld van Mas | Ik doe het liefst of het er niet is | Liefde doet pijn | Mas maakt vrienden | Ik ben er weer | Stil verdriet  | Gelukt | Gebaren | Telefoon | Krassen | Lieve Mas, | Rood gelakt | Uitknop defect | Eend | Back to basic | Waar ga je heen? | Wondermiddel | Koorts buiten de deur | Flexibele dromen | Of hij worst lust?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.