Feestweken


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Jongeeeeeeens, wat vliegt de tijd! Niet extreem lang geleden heb ik mijn laatste blog geschreven en in die tussentijd was het alleen maar feest. Een kleine impressie van mijn feestweken, die nog duren tot eind augustus. Ik houd er van mensen; het leven vieren, mensen vieren, liefde vieren.
There we go:

Een weekend weg met mijn ouders naar Florence. Met goed gehumeurde lievelingen op donderdagavond naar Schiphol. Met Schiphol in het vizier kreeg ik een mail van de vliegmaatschappij dat we waren overgeboekt. Naar. Vrijdag. AVOND. Niet. Dus. Hè. Geen Florence dus dat weekend. We hebben alles laten cancelen, fles wijn gehaald en weer terug naar huis. Vaca was mega blij dat we weer thuis waren, want die konden we niet van ons afhouden.

Op Schiphol zelf hadden moeders en ik besloten dat we de volgende ochtend vroeg nog weg zouden gaan voor 1 nachtje. Diezelfde avond nog hebben we een hotel geboekt in het prachtige Brugge. Wauw wat een stad! Maar korte nacht. Lees 4,5 uur. De zaterdagnacht was ook kort. 6 uur slaap.

Donderdag heb ik mijn lievelingstantes weggebracht naar Schiphol, half 6 uit bed. Een dag werken, maar ’s avonds, ’s avonds was het Eurovisie Songfestival. KLAAR WAKKER WAS IK. Echt het enige festival waarvoor ik thuis blijf. Duncan moest, werd 23.00 uur. Een dag van 17 uur wakker.

De maandag ben ik met Rob en schoonzus Joyce naar een concert van George Ezra geweest in, je raad het al, Ahoy Rotterdam. Misschien wel hét hoogtepunt van 2019 tot nu toe. Maar weer korte nacht, 4 uur slaap. De dinsdag op kraambezoek, 7 uur slaap.

Vrijdagavond kwamen Rob en Joyce over. De volgende ochtend hadden wij namelijk een familie photoshoot. Weer extreem korte nacht: 5 uur slaap. De foto’s zijn prachtig geworden!! Die avond Joyce haar verjaardag in Enschede. 2.15 uur thuis. Korte nacht.

Dit was dus een week uit weken.

Eerlijk: het was, waren en zijn drukke weken. Vol met leuke dingen. In die 1,5 week die ik hierboven beschreven heb, heb ik aardig wat slaap tekort gehad waar ik normaal gesproken niet op zou kunnen teren. Maar door alle leuke activiteiten, mooie momenten, lievelingen om mijn heen, liefde geven, liefde krijgen, het leven vieren, het leven waarderen wordt dat tekort weer gelijk getrokken. Zoveel kracht en energie krijg ik hieruit.

Afgelopen donderdag zijn mijn suikers gaan dalen, mijn eigen fout! Had ik het kunnen voorkomen. JA! Heb ik het gedaan? NEE!

Gelukkig heeft Bas mijn ouders opgebeld met de boodschap dat, dat kleine kind van 3 weer aan was. Na flink wat zoete ranja en stroopwafels was ik er weer behoorlijk bovenop de dag erna. Maar de klap wat ik mijzelf en mijn lichaam aan heb gedaan, voel ik nu. Gelukkig hebben we lang weekend en kunnen we lekker thuis blijven en zonnen. Die energie, die krijg ik wel weer terug, maar ik had mijzelf die klap nooit mogen geven. En daar is weer een leermoment geboren.


Alle blogs van Laura Laella Kers
Werken | Hip hip not yet hooray! | Feestweken | Schrijven | Updateje | De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw | De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Eén reactie:

  1. Dat is echt wel even een leermoment ! Maar zo te lezen heb je genoten! Probeer toch maar iets meer naar je lichaam te luisteren ( makkelijk zeggen voor ons hè)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.