Even klaar met prikken


Ik ben Melissa, 22 jaar en ik heb een stofwisselingsziekte genaamd glycogeenstapelingsziekte type 9b. Ik woon samen met mijn verloofde Bart. Beide houden we veel van dieren en die kunnen bij ons in huis dan ook niet ontbreken. Zo hebben we een jack Russel terriër, 2 vogels, een hamster en vissen! Ik vind veel dingen leuk om te doen. Rond mijn eerste verjaardag werd de diagnose GSD type 6 vastgesteld. Deze diagnose is nu bijgesteld naar type 9b. In deze blogs ga ik schrijven over mijn leven en welke impact GSD 9b hierop heeft.


Vanuit het streekziekenhuis werd contact opgenomen met een gespecialiseerd ziekenhuis, na overleg werd er de volgende dag een neus maagsonde ingebracht. Door mijn werk als verzorgende wist ik dus precies wat er ging gebeuren!

Dat ik wist wat er ging gebeuren stelde mij gerust. Wel was dit echt een dag waarbij ik het vooral mentaal even zwaar had. De avond voor het plaatsen van de neus-maagsonde was er namelijk een infuus geplaatst. En hoe dat ging?? Na 4 lieve mensen aan bed bij wie het niet gelukt was om het infuus bij me te plaatsen, kwam uiteindelijk de anesthesist. Die probeerde het eerst in mijn voet, wat extreem pijnlijk was. Uiteindelijk is het infuus in mijn hand geplaatst, dit in overleg met Bart omdat ik niet meer in staat was antwoord te geven of na te denken. Al dit gedoe tot het infuus er echt zat duurde 2 à 3uur! Ik heb een hoge pijngrens en huil niet snel, maar deze avond na al die pogingen heb ik veel gehuild en had ik veel pijn. Ik was eigenlijk gewoon in paniek. Gelukkig mocht Bart wat langer blijven na bezoektijd zodat ik tot rust kon komen.

De grote hoeveelheden glucose door mijn aderen was een ramp. Iedere 1.5 dag raakte mijn aderen zo erg ontstoken dat het infuus verplaatst moest worden. Of dat nog niet genoeg was ging het infuus prikken verschrikkelijk slecht, ik was zeer moeilijk te prikken. Verpleegsters van de afdeling lukte het de eerste dagen, maar ook dan pas bij de derde keer prikken zat dat infuus eindelijk…

Na een paar dagen waren veel aders ontstoken waardoor er daar geen infuus meer kon worden geplaatst en wilde de afdeling mij niet meer prikken. Iedere 1.5 dag werd dan ook de intensive care gebeld om mij te prikken. Weer een paar dagen later werd dit overgedragen aan de anesthesisten omdat het zelfs de intensive care niet meer lukte. Ik ben nooit bang geweest als er een infuus werd geprikt maar deze periode heeft er voor gezorgd dat ik het prikken als traumatisch ben gaan zien. Maar ook alleen voor het infuus prikken ben ik bang, voor bloedprikken niet. Ik hoop dat het bij een volgende opname beter gaat zodat ik er minder bang voor word.

Omdat door de sondevoeding mijn glucosegehalte langzaam iets stabieler leek te worden mocht ik na een paar weken naar huis, eindelijk! Wel met de neus-maagsonde maar dat maakte mij niet uit!


Alle blogs van Melissa Quekel
Even klaar met prikken | Op naar het ziekenhuis | Mijn leven met GSD 9b

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.