De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Althans, dat was hij. Wat een gezegende mensen zijn wij met de zon die er al belachelijk vroeg was. Ik zie hem liever nog niet, slecht teken voor de natuur. Maar hé: de vitamine D is weer lichtelijk aangevuld.

Het nadeel of voordeel, het is maar hoe je het bekijkt, is wel dat die ‘ik ga mijzelf eens nuttig maken’ bui voorbij kwam. Dit keer in de tuin. Ik wou onkruid weghalen, waar dat kan met mijn nagels, vegen etc. Ramen lappen is wel gelukt! En nu komt er een mooi voorbeeld hoe mijn leven in elkaar steekt, namelijk:  ik heb alle ramen snel achter elkaar kunnen lappen qua energie. 2 dagen heeft het mij gekost en ik was niet bekaf! Hoe krijg ik dit voor elkaar? De laatste keer dat ik de ramen lapte lag ik de rest van de week plat omdat ik zo moe was. Tja, mensen, dat is het raadsel.

Ook heb ik het hele huis opgeruimd. Vriendinlief Mariska vroeg zich af of wij niet weer aan het verhuizen waren, 1/100 deel van het huis stond namelijk op de welbekende ‘weggeefhoek’ op facebook. Maar dit alles bracht mij wel naar het punt waar ik afgelopen week á 2 weken tegen aanloop. Slechte concentratie, fout maken of dingen vergeten, moe ook.

Serieus Lau, meen je deze?
Bas en ik zijn nogal van het elkaar zitten plagen. Zaterdagavond: Bas begint mij te kietelen en te ouwehoeren. Na 5 keer gezegd te hebben: niet doen, ophouden nu, werd ik best een beetje boos. Ik snap niet waarom mannen dat nooit snappen: als wij vrouwen zeggen: stoppen, niet doen etc. toch gewoon doorgaan. HOE DAN?  Anyway: tot ik in huilen uitbarstte. Mijn lichaam kon het ouwehoeren en het aanraken niet aan. Ik was zo moe, mijn lichaam kon het niet aan. Maar even serieus? Ga je dan huilen? Ja ik ga dan blijkbaar huilen.

‘O ja, mijn vriendin heeft die extra energie niet’
Wat mij leidt naar het schrijven van deze blog is het volgende: Bas stond namelijk helemaal niet bij het feit stil dat ik een ziekte had. Maar hoezo niet? Was het teken dat ik niet tegen het kietelen en ouwehoeren kon niet voldoende genoeg?

Ik snap het wel: hij heeft energie voor 150 man, werkt als een buffel en hoeft niet extreem veel slaap te hebben. Ik daarentegen: heb energie voor 1 persoon, doe voor als voor 100 man, werk als een paard (ja dat doe ik wel, ik maak lange dagen) en ik houd nou eenmaal van slaap.

Maar toch: hij weet dat mijn batterij slecht oplaadt, of sommige momenten niet. Ik kom moe uit het werk thuis, slof door het huis, was doen, eten koken etc. terwijl Bas op de bank zit. Even voor de duidelijkheid: wij hebben dit zo afgesproken. Bas is een stratenmaker en staat dag en nacht buiten te werken. In weer en wind. Als hij moet helpen doet hij dat ook direct! Tja dan kan jij natuurlijk nu als lezer zeggen: ja doos eigen fout vraag hem om te helpen. Maar ja, jij beste lezer: deze tut hiero doet dat niet. Want deze tut wilt het alleen doen.

Geen idee meer hoe wij er precies op kwamen. In ieder geval moest ik Bas erop wijzen dat ik moe was, al een tijdje. Dat alles wat ik (vooral ’s avonds) moet doen, mij eigenlijk nog weer het dubbele aan energie kost. Dus ook dat verrekte leuke avondeten maken, kost mij 2 x zoveel dan een lunch of vroeg eten voorbereiden.

Stopcontact
De lieverd moet er vaak bij stil staan dat ik deze ziekte heb, maar ik maak het hem ook lastig. Ik vraag zijn hulp niet, ik wil ook alles zelf doen, net zoals een andere vrouw. Maar het probleem: ik kan het soms zelf niet. Daarnaast ook dat ik niet laat zien dat mijn uiteinde van de stekker niet goed in het stopcontact past om weer op te laden. Tja meisje, dat maakt het voor de andere mensen om je heen lastig.

Maar Bas is wel de beste voor mij en vanavond gaat hij weer zijn meesterlijke pasta maken. JAM!


Alle blogs van Laura Laella Kers
Schrijven | Updateje | De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw | De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.