De liefde is er wel


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Het is even een tijdje geleden dat ik geschreven heb. Elke keer als ik er tijd voor wou maken, kwam er wel iets anders tussendoor. Ook wel beter bekend als: Januari. Een maand die voorbij vloog met allemaal leuke en mooie dingen.

2019 begon voor ons met een weekje vakantie. Op 30 december zijn wij teruggekomen van een familietrip naar Lapland. Dit vanwege dat mijn ouders 30 jaar getrouwd waren en dat moederlief een nieuwe naam heeft gekregen: aka Sarah (sorry mam!). Maar wow wat een week!

Zoveel gedaan, maar ook zo-veel gebeurd! First of all: I cried when I had to say goodbye for a week to Vaca. Ik bedoel: als ik al huil bij ons kattenkind, wat moet ik van mijzelf verwachten als ik ooit een kleine heb. Maar goed: zondag 23 december vlogen wij om 6 uur naar Rovanomie, Fins Lapland. Chille plekken in het vliegtuig, lieve familie mee en let’s goooooo.

Op zich viel het met de kou wel mee: vastgeklapte longen, bevroren neusharen, letterlijk bevroren benen & haar (alla Elsa) was alles wat we hadden. Ook niet zo gek met -30! Snel door Santa Claus Village heen en weer terug de bus in om naar onze woningen te gaan.

1,5 uur rijden met een waanzinnig uitzicht. Een aantal ‘wilde’ Rudolfs gespot, maar met name alleen maar bomen. Witte bomen. Ja deze kersttroela hier krijg jij niet gelukkiger: met Kerst in Lapland met witte dennenbomen. De hele week supermooie activiteiten gehad: ijsvissen, sneeuwscooter rijden, fat-biken, ijskarten, dinner op een berg, sneeuwschoenwandeling, Husky-tocht en ijsklimmen (ik heb niet alle activiteiten gedaan hoor). En tussendoor nog heel fijn de piste af. Sorry hoor, maar dit is toch een trip van je leven? Being soooooo lucky!

O en, jaja misschien wel het vetste, het freaking Northern Light gezien.

Weer. Ja. I know. Lucky bastards zijn we. Dit is toch het mooiste om te zien!?

Gelukkig, en ik ben er eigenlijk best wel een beetje super uber dupper trots op: de rest werd ziek en ik ben de enige geweest die niet ziek is geworden. Het welbekende Noro virus kwam op bezoek. En ik, mensen, IK BLEEF STAAN. IK! IK! DO YOU BELIEVE THAT? De ochtend dat mijn broer en ik samen gingen fat-biken door de sneeuw voelde ik mij niet heel erg fit en wist niet zo goed wat ik moest doen. Totdat mijn brain zei: meisje, jij gaat zweten! Jij stapt de mountainbike op, begint te trappen en zweten zal je! Jij gaat. Hup met je kadaver. En gelukkig heeft dat behoorlijk goed geholpen want diezelfde middag zat ik aan een biertje na het snowboarden.

Gelukkig was iedereen er redelijk snel weer bovenop en hebben we de vakantie in een fijne sfeer af kunnen sluiten.

Eenmaal thuis waren we zo in ons niet doen, zo verlangend terug naar Lapland dat ik de kerstboom de volgende dag heb weggehaald.

Gelukkig hebben we de foto’s nog. Benieuwd naar foto’s van onze reis? Ga snel naar mijn instagrampagina toe: @lauralaella t


Alle blogs van Laura Laella Kers
De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.