De geboorte van ons tweede wonder


Mijn naam is Mariska Geven. Ik ben getrouwd met Remco en we zijn de trotse ouders van Door (2012). Uit de hielprik kwam naar voren dat Door de stofwisselingsziekte MCADD heeft. Maar we laten ons hier niet door uit het veld slaan en staan positief in het leven. Wie ophoudt met beter worden, stopt met goed zijn!


16-1-16 was het zover! Ik werd ingeleid in het ziekenhuis voor de geboorte van onze tweede dochter. De laatste weken van mijn zwangerschap waren ontzettend zwaar. Rationeel had ik er alle vertrouwen in dat alles helemaal goed zou gaan komen. Ook als haar gehemelte open zou zijn en ook als ze MCADD zou hebben. Alleen nam de laatste weken de emotionele kant de overhand en werd ik bang. Want hoe gingen we dat doen met én een open gehemelte én MCADD. Waarschijnlijk zouden we dan erg lang in het ziekenhuis moeten blijven. Net zolang dat wij het voeden goed onder de knie hadden en tot we zeker zouden weten dat er ook voldoende voeding binnen bleef. Een scenario wat je natuurlijk niemand gunt.

Tijdens de bevalling werden mijn angsten eigenlijk alleen maar groter. Want zou ik dit wel kunnen? Mijn zelfvertrouwen bereikte een dieptepunt want ik zou dit nooit aankunnen en hoe zou het dan verder moeten. Ik heb geen wee normaal kunnen wegpuffen en was alleen maar boos en in paniek. Gelukkig verliep de bevalling ontzettend snel en heel goed. Er was een kleine complicatie, bij de laatste perswee zag de verloskundige dat onze meid meconium in haar mond had. De kinderarts werd er dan ook direct bijgehaald. Om 14.39 kwam Marie ter wereld. Dat ze niet ademde had ik totaal niet in de gaten. Ze werd bij me weggehaald en mijn man ging mee. Wat er zich in dat kamertje afspeelde kreeg ik totaal niet mee. Het enige wat ik hoorde was dat de kinderarts zei: Het lijkt erop dat het gehemelte dicht zit.

Marie werd bij me gelegd en wat is ze mooi! 2 lipspleten maar geen gespleten kaak en of gehemelte. De verloskundige gaf aan dat de placenta behoorlijk verkalkt was, dus het was zaak om haar zo snel mogelijk voeding te geven. Ik had, tegen beter weten in, een gewone fles meegenomen en wilde deze ook als eerste proberen. En het wonder geschiedde Marie dronk uit de fles alsof ze nog nooit anders had gedaan. Het enige wat anders was, was dat we moesten zorgen dat er geen lucht door de lipspleten kwam. Maar dat was echt prima te doen. Marie dronk elke fles perfect.

Er was dus geen reden om in het ziekenhuis te blijven en de volgende dag gingen we al naar huis. Dit had ik niet durven hopen. We hadden de uitslag van het bloed nog niet dus we hielden wel rekening met de mogelijkheid dat Marie MCADD had. Zoveel geluk zouden we toch niet hebben?

Op maandag kregen we het eerste telefoontje van het universitair ziekenhuis: Marie heeft GEEN MCADD. Wat een opluchting, ik kon alleen maar huilen van geluk. Ons tweede wonder! Geen open gehemelte en geen MCADD. Hoeveel geluk kun je hebben?


Alle blogs van Mariska Geven
Als spanning je het eten belemmert…. | MCADD moeders | Onze grote meid gaat naar school | Een gezond kind | Waterpokken | De geboorte van ons tweede wonder | Wel of geen pre-natale screening deel 2 | Ziekenhuisopname 7 | Wel of geen prenatale screening… | Themadag MCADD | Je ziet er niets meer van he… | Amandelen | De ‘PMer’ | Wie ophoudt met beter worden… | Een positieve uitslag op de hielprik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.