Onderbuikgevoel

Het blijft toch een vreemd iets, het onderbuikgevoel. Het gevoel wat je waarschuwt als er iets aan de hand is of als iets niet helemaal goed gaat. Een voorspellend gevoel. Een aantal jaren geleden kon ik feilloos afgaan op mijn onderbuikgevoel. Vooral als het om Iris haar gezondheid ging. Een zenuwachtig trekje trok dan door mijn onderbuik en achteraf bleek meestal dat ik het goed geïnterpreteerd had.
Het laatste jaar laat dit onderbuikgevoel het steeds vaker af weten. Als ik denk dat alles goed gaat, of in ieder geval voor ons redelijk goed verloopt, blijkt dat ik er gigantisch naast zit. Ik krijg bijna geen zenuwachtige trekjes meer in mijn buik, geen waarschuwing dat er iets aan de hand kan zijn bij Iris.
Misschien verdwijnt je onderbuikgevoel als je kind een tiener aan het worden is. Zich langzaamaan ontwikkelend tot een prachtig individu. Een individu die zelf wat meer verantwoordelijkheden gaat nemen omtrent haar ziekte en niet alles meer deelt met haar ouders. 
 
Zo waren we afgelopen week op de poli bij Iris haar kinderarts. Het laatste jaar tobt Iris maar door met haar gewicht, maagledigingsprobleem, misselijkheid en overgeven. Er verandert weinig en blijft in onze ogen wel stabiel en mijn onderbuikgevoel zwijgt. Niks te klagen wat ons betreft. Dat Iris iedere dag misselijk is en veel moet overgeven, hoort inmiddels bij ons leven en het is “gewoon” geworden. En dat woord “gewoon” zal wel de valkuil zijn waardoor mijn onderbuikgevoel zwijgt.
 
Dus ook bij haar kinderarts hebben we weinig te vertellen. Ons leven kabbelt wat door op het moment en er zijn weinig schokkende dingen voorgevallen met betrekking tot Iris haar gezondheid. Alleen blijkt dan bij de kinderarts dat het helemaal niet zo lekker loopt met Iris. Haar groei stagneert, ze is afgevallen en ze is het laatste half jaar niks gegroeid qua lengte… Haar groeicurve laat een flinke daling zien en eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed met haar. Tjonge, die had ik even niet zien aankomen. Geen waarschuwing vanuit mijn onderbuikgevoel, gewoon niks. Ik dacht dat we juist zo goed bezig waren met haar voedingen. Iedere dag 24 uur aan de voedingspomp met voeding met extra calorieën, medicatie, iedere dag cola met een gevulde koek etc. Wij weten dat Iris vaak ineens erg veel af kan vallen, maar nu had ik het echt niet in de gaten…
 
Maar door het vele misselijk zijn en het daardoor vele overgeven van Iris blijft er weinig over om op te groeien. Eén nadelig bijkomstigheid is dat Iris sowieso te weinig voeding binnen krijgt, omdat haar pompstand erg laag moet staan vanwege het overgeven. Hoe hoger de pomp hoe meer ze gaat overgeven, vandaar dat ze 24 uur per dag met de voedingspomp rond moet lopen. Maar ook op haar huidige voeding groeit ze niet, omdat haar maag de voeding niet goed kan verwerken en deze dus met grote regelmaat eruit komt. Dus maar weer een overstap gemaakt naar een andere voeding. Een sondevoeding waar twee calorieën per milliliter in zitten maar ook veel eiwitten. En die eiwitten zijn weer niet zo goed voor haar. Maar uiteindelijk moet je iets na al vele voedingen geprobeerd te hebben. We hopen maar dat deze voeding wat positiefs gaat brengen. En wat mijn onderbuikgevoel betreft, ik hoop deze snel weer terug te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.