Baby C proeft van het leven zelf

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Hugo Luijten”]

Sinds kort zit Baby C aan de babyvoeding en zitten wij eronder. Zo is het wel ongeveer samengevat. Anders dan andere baby'tjes leert hij nu pas eten. Tot een week of zo geleden, kreeg hij louter sondevoeding. Maar vanaf een maand of vijf krijgen ze hun echte slikreflex.
Ook de gewone baby's doen tot die tijd kennelijk maar wat. Het wordt er in gepompt, gegoten, aangestampt, ik weet het niet. Maar op deze leeftijd gaan ze echt slikken. Om ook Baby C de aansluiting niet te laten missen, moet het nu dus gebeuren. Slikken of stikken dus. En daar mogen wij hem bij helpen. 

Voor elke "echte" voeding van 30cc die hij binnen houdt, mogen we een fles sondevoeding overslaan. Zo ver is het echter nog niet. Nog lang niet. Hij zit in de grijpfase, dus alleen al de lepel in de buurt van zijn mond krijgen, is een opgave. Een van ons houdt dus zijn armpjes vast, de ander hanteert de lepel. Hij beziet het kleinood als een werktuig van de duivel. Als we er wat mee 'vliegen' zakt die echter vlug. Zijn goedlachsheid is nog niet verdwenen. Nog niet. 

Eenmaal bij zijn lippen, gaat de zaak echter op slot. Gelukkig wordt de aandacht van baby’s nog getriggerd door onnozelheden. Ik wriemel naast zijn hoofd dus onnozel met mijn vingers. Al wordt het wel lastig op die manier. Vasthouden, voeren, onnozel wriemelen. We zouden beter met z’n drieën kunnen zijn. Ik durf er de buurman niet voor te vragen. Nog niet.

Maar goed. Het gewriemel werkt, de mond zakt open van verbazing. 'Hop!', het lepeltje is binnen. Ik had er net zo goed een ouwe sok in kunnen stoppen, zo'n gezicht trekt hij. De volgende 'cargovlucht' gaat er zowaar meteen in. Je vraagt je af waar al die mensen zo'n drama van maken. Nummer drie van de luchtbrug is er echter een te veel. Baby C draait zijn hoofd vol misprijzen weg. De lepel maakt een buiklanding in de buurt van zijn oor. What a mess. Een vliegtuigramp is er niks bij vergeleken.

Het wegvegen van de smurrie maakt dat hij zijn mond even opent en daar besluit "Sabena" gebruik van te maken. Nummer drie is binnen. Je ontdekt de vreemdste dingen. Zo is niet alle 'binnen' eh… "binnen". Als hij zijn hangar namelijk voor de vierde keer opent, loopt de groene prut er gewoon uit. Juist. Dat was het dus wat wij geacht werden hem te leren: slikken.
De vijfde voedseldropping wordt gereedgemaakt, het verzet lijkt gebroken. Een hele lading is tot in zijn mond doorgedrongen. Op een restje op zijn kin na. Collateral damage.

Ik besluit het smakken voor te doen en dat wordt goed ontvangen. Als er prijzen te verdelen waren, kreeg ik zeker de publieksprijs. Hij lacht namelijk uitbundig. Zodat de juist ingevlogen mix op zijn slabbetje spettert. En in zijn kraag uiteraard. Het drupt er nog net niet via zijn mouw weer uit. Alpha Charlie Papa Bravo.
'Schatje, noteer effe: Niet – Meer – Voordoen.'

Laatste poging. Het potje is bijna leeg, zijn gezicht en kleren zijn bijna vol en mij komt het m'n neus uit. Bij hem niet. Nog niet. En dat wil ik graag zo houden.
Hij lijkt de ernst van de situatie in te schatten en kijkt bedenkelijk naar het lepeltje. Zijn mondje gaat open, het tongetje voelt voorzichtig aan het plastic. Hij kijkt nog eens schichtig naar mij en "hap". 

Wij kijken gespannen. Hij lacht vriendelijk. Hij doet iets dat op slikken lijkt en overgaat in ver-slikken. Dat lijkt een paradox: ver en slikken. En hij hoest / blaast de aardappel-broccoli-prut tot onder de piano. Behoorlijk ver dus. Ik veeg de groene brij van mijn bril en Mama Baby C zet zijn sondepomp aan. Op het gepiep van dat apparaat breekt – letterlijk – een lach door de laag smeersel op Baby C's gezichtje. Hij kon het er wel om doen. De smiecht.

Reacties zijn gesloten.