Als spanning je het eten belemmert….


Mijn naam is Mariska Geven. Ik ben getrouwd met Remco en we zijn de trotse ouders van Door (2012). Uit de hielprik kwam naar voren dat Door de stofwisselingsziekte MCADD heeft. Maar we laten ons hier niet door uit het veld slaan en staan positief in het leven. Wie ophoudt met beter worden, stopt met goed zijn!


We kennen het allemaal wel; je bent gespannen, onzeker en voelt je niet op je gemak. Je keel knijpt dicht en je krijgt geen hap door je keel. En als je dan wel probeert om te eten moet je kokhalzen en komt dat wat je er net heel moeizaam ingepropt hebt er weer uit. De oplossing die we op zo een moment dan maar kiezen is om maar even niet te eten. En te wachten tot de spanning daalt en je weer kunt eten. Ons lichaam kan dat vasten wel even aan.

Maar wat als je een stofwisselingsziekte hebt en dat niet eten en of drinken geen optie is?

Ons meisje gaat sinds september naar school. Ze had er op voorhand ontzettend veel zin in, nieuwe dingen leren, nieuwe vriendjes maken en lekker spelen. Maar waarvan we hadden gehoopt dat het een hele leuke periode zou worden, werd het een spannende en moeilijke tijd.

Wat gebeurde er namelijk? Door vond het allemaal zo spannend dat het eten haar niet lukte. Maar ja zij heeft nu eenmaal MCADD en zal moeten eten. Het werd voor ons, de juffen op school en met name voor Door zelf een moeilijke weg. In alles zagen we dat Door zo graag wilde en zo haar best deed. Maar wat was het moeilijk voor haar om zich veilig te voelen. Ineens werden de ‘problemen’ die Door heeft toch wel duidelijk. ‘Problemen’ die ontstaan zijn vanuit de vele opnames en ziekenhuisbezoeken. Binnen eigen omgeving met bekende mensen voelt ze zich prima. Maar daar buiten leek alles spannend en eng. Wij als ouders zijn dus een zoektocht begonnen naar hoe we ons meisje konden helpen.

Via een pedagogisch medewerker in het ziekenhuis zijn we doorverwezen naar een praktijk voor speltherapie. En vanaf het moment dat we deze keuze maakte begon het vliegwiel te draaien. Dit begon eigenlijk al in het gesprek dat we hadden aan tafel waarin we Door vertelden dat we zagen dat ze het moeilijk heeft. En dat we haar graag wilden helpen door middel van speltherapie. De opluchting in mijn meisje haar ogen was zowel pijnlijk als bevestigend dat we een goede weg in gingen slaan.
Inmiddels zijn we een aantal sessies en gesprekken verder en Door krijgt vleugels. Het eten en drinken buiten huis gaat steeds beter. Maar ook haar zelfvertrouwen neemt toe. Zo fijn om te zien en te horen dat je kind zich op haar gemak begint te voelen. En mee durft te doen met activiteiten.

Uiteraard zijn er nog flink wat hobbels te nemen en gaat alles met vallen en opstaan. Maar wat ongelooflijk trots zijn wij op onze kleine kleuter van 4!


Alle blogs van Mariska Geven
Als spanning je het eten belemmert…. | MCADD moeders | Onze grote meid gaat naar school | Een gezond kind | Waterpokken | De geboorte van ons tweede wonder | Wel of geen pre-natale screening deel 2 | Ziekenhuisopname 7 | Wel of geen prenatale screening… | Themadag MCADD | Je ziet er niets meer van he… | Amandelen | De ‘PMer’ | Wie ophoudt met beter worden… | Een positieve uitslag op de hielprik

Eén reactie:

  1. Hoi Mariska,

    Ik zie dat jou laatste blog al een hele tijd geleden is. Ik was erg benieuwd hoe het nu met Door gaat. Wij hebben zelf een zoontje van 2 jaar ( een van een tweeling) die ook MCADD heeft. Ik vond het erg fijn om jou ervaringen te lezen! En was dus ook erg benieuwd hoe het nu met jullie is? Groetjes Nadine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.