Aangenaam


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Zo nou hallo. Ik zal mij even opnieuw voorstellen. Aangenaam: ik ben Laura Laella Kers, 24 jaar, trotse MCADD drager en samenwonend met, voor mij, de liefste. Ergens een soort van moeder voor ons blaatschaap-kat Vaca en ik leef nog. Het is mij gelukt om die steen aan de kant te krijgen.

Wat is er de afgelopen weken onwijs veel gebeurd. Vader die uitslag kreeg van een scan (gelukkig was het negatief nieuws en hoeft hij geen operatie), Opa-lief die opgenomen is en na 3 weken wachten een ICD rijker is, en ik heb een dikke week thuis gezeten. Fysiobehandelingetje gehad en volgende dag is het in mijn nek geschoten. Niets kunnen doen. ‘Ik heb tranen gelachen’ zou Guus Meeuwis gezegd hebben. Ik zou het bijna vergeten: DE KERSTBOOM. Die staat inmiddels ook allang.

Maar hé, wij zijn er weer. Niet fris en fruitig, want ben nog steeds herstellende van die ‘in mijn nek geschoten pijn’ maaaaar wij doen het voor een goed doel: in het nieuwe jaar weer kunnen sporten’. Want WOW, wat voel ik mij lamlendig.

‘Het gaat goed!’. Bijna net zo lamlendig als in mijn vorige blog: het solo-ik-verlies-mijn-portemonnee-eigen-schuld-achtig-idee-tripje. En eerlijk: normaal gesproken lees ik al-tijd altijd, altijd! mijn eigen blogs terug. Dit om te zien of ik de opzet van de blog wel prettig heb opgebouwd. Ja ja,

Leermomentjes, die heb ik ook wel aan mijn lichaam gemerkt. Door mijn nek- en schouderblessure (die al jarenlang bekend zijn, maar ik nog in mijn allerlaatst ukkiepukkie ieniemienie stukje van mijn revalidatieproces zit’ heb ik verplicht mijn lichaam rust moeten geven. Het niets-kunnen-doen-weekje was goed. Goed voor mijn lichaam, niet voor mijn geest. Het niet mogen en kunnen sporten trekt de weegschaal weer naar beneden met mijn ‘je bent te dik’ gedachten en het schuldig voelen als ik een keer een appelflap eet (en die is nu weer aanwezig want ik heb er net 1 op). En dat trekt zoveel negatieve energie terwijl het zonder overdrijven echt goed ging. Het ging echt lekker. Suikers waren goed onder controle, ik was en ben wel heel veel moe, maar voor de rest gaat/ging het echt verdorie lekker man. leermomentjes.

Bedankt lichaam! En desondanks dat het niet altijd lekker gaat of ging, heb ik ook de afgelopen week geleerd om op een bepaalde manier mijn lichaam te bedanken! Haar ‘vergeving’ te vragen over wat ik over haar heb gedacht, gevoeld of gezegd. Wat ik haar heb aangedaan om toch dat extra wijntje naar binnen te gooien terwijl ik al doodmoe was. ‘Zie eens, een extra wijntje om je het nog even moeilijker te maken om goed de nacht door te komen. En flik het me niet om morgen slecht en heel moe te zijn want 3 wijntjes moet je kunnen hebben’. Nee dat doe je goed Lau, vooral zo door blijven gaan met het lichaam dat het wel weer even flikt. You go girl!

Het accepteren van de ziekte is van start gegaan denk ik. Het leven mèt is nog een struggle. Maar het begin is er. Je moet ook eerst leren om stappen te zetten zonder begeleiding voordat je kunt lopen. De blog is, en jullie people zijn mijn houvast voor het leren van stappen zetten.

Wie weet kan ik ooit verder zonder begeleiding. Thanks body maar ook; thank you to you amazing people who do read this blog. Many thanks!


Alle blogs van Laura Laella Kers
De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw | De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

Eén reactie:

  1. Petra Scheutjens

    Mooi beschreven blog! Ik ken de struggles van het hebben van een stofwisselingsziekte. Het accepteren ervan blijft in mijn geval nog steeds, op zijn zachts gezegd, lastig. Ik ben blij dat je jouw ervaringen wilt delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.