Overwinning


Mijn naam is Laura Laella Kers (1994) en ik ben een van de vier kinderen die mijn prachtige ouders hebben. Mijn ouders zijn beide dragers van de stofwisselingsziekte MCADD. Waar mijn broer en zussen nergens last van hebben ben ik ‘de gelukkige’ die deze ziekte wel heeft. Zou ik anders willen? Denk het niet. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben en tot hoe sterk ik ben.


Ola mensen,

Vorige week was ik bezig met mijn kleding aan het opruimen en uitzoeken toen ik terug begon te denken aan het feit dat ik 5 jaar geleden de stap maakte om naar Engeland te verhuizen.
Al denkend kwam ook in mij op hoe ik er toen uit zag: ik had langer haar dan nu, had leuke  en lieve vrienden en kon goed overweg met mijn familie. Een kledingkast van hier tot ginder die steeds voller werd door alle leuke shopdates met mijn tante. Voor zo ver ik mijzelf zag lachte ik altijd naar de buitenwereld. Mijn leven was zo leuk, ik had de leukste vrienden en was actief met hen.

Geen ‘me-time’
Maar ik was niet actief met mijzelf. Ik laste nooit ‘me time’ in. Ik sportte wel en begon wel wat aan yoga te doen, maar niet actief. Met gevolg dat ik ongelukkig begon te worden. En dan niet in de zin dat ik niets meer wilde, maar dat ik chagrijnig werd. Dat niets goed was, omdat de druk in Nederland zo hoog lag en nog ligt. Niets was goed genoeg en zo begon ik ook tegen mijzelf aan te kijken.

Terugkijkend op dit alles is het jaar in Engeland een jaar geweest waarin ik tegen mijzelf heb gezegd: dit is jouw ‘me-time’ en je komt terug met een six-pack. En geloof me mensen daar moest HEEL wat voor gebeuren. Op het moment dat ik aan kwam in Engeland woog ik ongeveer 80-83 kg. Ik had een buikje en maat 40 wat eigenlijk heel normaal is of althans normaal moet zijn! Maar ik had het doel voor ogen gesteld en ik schreef mij in bij de sportschool.

Controle willen houden
Omdat ik zoveel rust ervaarde en zoveel tijd in mijzelf kon stoppen, begonnen de kilo’s eraf te vliegen. Binnen 5 maand was ik ruim 20 kilo kwijt en bij thuiskomst woog ik 57,5 kg. Doodsbange maanden volgden. De controle over die kilo’s en dan met name dat onderbuikje willen houden. Wat ik niet meer had omdat ik wel aan moest komen vanwege mijn anorexia gedachten. Ik moest de balans zien te vinden met hoe ik naar mijn lijf keek, het accepteren dat ik meer calorieën moest innemen om op gewicht te blijven, maar tegelijkertijd mijn workouts aan te moeten passen dat ik zo trainde dat ik gespierd bleef.

In balans blijven
Teruggaand naar het punt waar ik met mijn kleding in mijn handen stond. Voor het eerst in jaren kan ik zeggen dat ik tevreden ben met mijn lichaam. Dat ik het begin te accepteren dat mijn onderbuikje soms iets meer zichtbaar is, omdat ik weet waar dat vandaan komt: mijn darmen. Dat ik accepteer als ik moe ben dat ik geen workout doe en soms zelfs geen ronde ga lopen. En ja, dan vervang ik de pasta door courgette pasta. Dat maakt voor mij niet uit want ik ben hierdoor in balans.

Ik kan met trots zeggen dat ik accepteer wie ik ben en hoe ik eruit zie. En echt waar mensen dat rolt zich uit naar het accepteren van mijn ziekte. Nu hopen dat deze lijn zich doortrekt en ook blijft trekken. Want het zou toch niet te mooi voor woorden zijn.


Alle blogs van Laura Laella Kers
White flag | Overwinning | Hallo mensen | Welkom 2020! | Werken | Hip hip not yet hooray! | Feestweken | Schrijven | Updateje | De vogeltjes fluiten en de lucht is blauw | De liefde is er wel | Aangenaam | Throwback | That’s my real life | Work, work, work! | Holyday | Het is en blijft zomer | Er is geen zomer vol feest als… | I’m back! | Rarara wat is het | Verschillende gevoelens | Hip hip hooray!

2 reacties:

  1. Anita Veenbergen

    Topper. Je mag trots op jezelf zijn.

  2. Mooi Lau! Je bent prachtig
    Ben trots op je!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.