Open boek


Ik ben Cindy, moeder van Jade* en Floor. Jade is in 2016 op elfjarige leeftijd overleden aan de gevolgen van GSD 1b in combinatie met gedilateerde cardiomyopathie. Maar wat heeft Jade veel liefde, blijdschap en kracht gegeven; niet zeuren, niet klagen, maar leven! Ze is nu bij Jeroen, haar vader die in 2014 is overleden aan longkanker. Floor en ik missen onze grote schatten enorm! In deze blogs ga ik schrijven over alles wat wij hebben meegemaakt, over hoe het nu met ons gaat en vooral over Jade!


Een paar weken geleden ben ik van start gegaan met het schrijven van mijn eigen boek. Eerst heb ik heel veel onderwerpen opgeschreven en daar… is het helaas bij gebleven. Eenmaal bezig met het daadwerkelijke schrijven, brak ik volkomen. Ik liep helemaal leeg. Door het schrijven is Jade zo dichtbij mij, dat ik daarna de pijn van het gemis in mijn hele lichaam voel. Uren daarna voelde ik mij nog altijd leeg en zag ik eruit als een zombie. Niet zo fijn, als je daarna nog op pad wil.

Ik heb zoveel om over te schrijven. Heel veel over Jade, maar ook over Floor en mij. Over wat ons allemaal is overkomen, overkomt en hoe wij nu in het leven staan.

Weer bloggen
Twee weken geleden, precies goed getimed, belde Marinda van VKS mij. Met de vraag of ik toch weer opnieuw wilde gaan bloggen voor de website. Eigenlijk heb ik er geen moment over getwijfeld. Ik ben nog lang niet uitgepraat over Jade. En dat boek, dat kan altijd nog. En er zijn zoveel ouders met ernstig zieke kinderen, waaronder kinderen met stofwisselingsziekten. Misschien kan ik door mijn verhaal te delen wel iets beteken voor een ander, voor jou.

Hoe mooi is het, dat mensen Jade nu nog mogen leren kennen. Want dat vind ik zó moeilijk. Dat niemand hier op aarde onze heerlijke meid nog kan ontmoeten. Ook Jeroen kan ik nooit meer aan iemand voorstellen.

Vertellen over mijn gezin
In oktober 2016 ben ik bijvoorbeeld weer gaan werken. Mensen schrikken zich in eerste instantie kapot, als ik vertel over mijn gezin. Vervolgens maak ik het wat milder, door de kracht van Jeroen en Jade te benoemen. Ik omschrijf het zelf altijd ietwat luchtig op de één of andere manier. Om zelf overeind te blijven staan, maar ook om die ander niet te vloeren. Mensen shockeren is natuurlijk ook niet mijn intentie. Maar omdat ik die ander spaar, vraag ik mij regelmatig af, of ik alles rondom ons gezin niet te luchtig breng. Daarnaast vind ik mijn geschreven woord krachtiger, dan mijn gesproken woord. Maar wat ik nooit, maar dan ook nooit meer doe, is Jade niet benoemen als er naar de samenstelling van ons gezin wordt gevraagd.

Tim en ik gingen ergens hier ver vandaan een tweedehands vouwwagen ophalen. Super lieve mensen hebben ons wel een uur lang uitgebreide instructies gegeven over het uitvouwen/opbouwen van onze kleurrijke aankoop. Ons tijdschema kwam daardoor iets in de knoei. Vlak voordat we wegreden werd ons gevraagd hoeveel kinderen wij hebben. Omdat we echt weg moesten, zei ik: drie. Eén jongen en twee meiden. En we rondden dit gesprek verder af. Terug in de auto met onze prachtige, vintage aanwinst strak achter ons, werd ik stil. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik had Jade ‘verzwegen’… Eén keer, maar NOOIT weer!!!!!!!!!! Duidelijk?

Tijdgebrek, een ander niet willen shockeren? Doei!!!!!  Als een onbekende naar mijn situatie vraagt, vertel ik met veel liefde mijn verhaal. Lange versie of korte versie, dat is aan jou. De korte is luchtiger dan de langere, dat dan wel.

De laatste week van Jade
Ik zei tegen Marinda dat ik zelf vooral de behoefte heb om de laatste week van Jade op te schrijven. De meest intense week van ons hele leven. In deze week kwam alles samen, liefde, verdriet, vertrouwen, pijn, kracht, schrik, humor, trots, angst en het loslaten… Ik heb Jade losgelaten, Jade heeft mij losgelaten, het was goed…omdat ze niet meer kon.

De volgende keer neem ik je mee terug naar deze week. Geen gezeur over of dat niet te persoonlijk is. Nee, dat is het niet, wel persoonlijk, maar niet ‘te’! Jade was zelf een open boek, tot ze vol vertrouwen met haar knuffel strak omarmd naar Jeroen ging. Ze verdient het dat erover haar geschreven wordt, ook jij mag haar leren kennen. Ze was heel bijzonder en zelfs nu verrast ze ons nog. Ze ís dus heel bijzonder.

Cadeau ter nagedachtenis
Vlak voor de verjaardag van Jeroen, 10 februari 2018, kreeg ik een link doorgestuurd van ons buurmeisje, Minou Pasman, vriendin van Jade. Zij heeft het nummer: ‘JIJ’ gecoverd ter nagedachtenis aan Jeroen en Jade. Eerder had ze mij al gevraagd om beeldmateriaal door te sturen. Dit heb ik gedaan. Het terugkijken van bewegende beelden voelt voor mij hetzelfde als schrijven. Zo fijn, maar ook enorm confronterend.

Maar wat ben ik blij met het resultaat, met dit cadeau! Een soort van kennismaking met ons gezin!

Liefs,
Cindy Starte-Groot Zevert


Alle blogs van Cindy Starte
13 | Open boek | Roller Coaster | Meisje(s) toch… | Eerlijk zijn! | Hieperdepiep hoera, Jade is 10 jaar! | Oost, West, thuis best, maar niet als het minder gaat! | Eventjes naar Utrecht… | Een grote sprong… | Stap voor stap…

3 reacties:

  1. Lieve Cindy ,

    Wat kan je toch mooi en liefdevol schrijven!

  2. Ursula Jansen

    Ooh Cindy,
    Ik zie dit voorbij komen bij een fb vriendin uit lievelde. Ook Amy kwam vorige week thuis met haar verhaal dat je je man en kind moest missen. Respect hoe je je staande houd. En ik bewonder je doorzettings vermogen. Geen idee of je t lastig vind dat ik dit las. Maar juist om die reden wilde ik je t laten weten dat ik t gelezen heb.

  3. <3 Lieve Cindy

    Wat heb je dit prachtig beschreven. Ik ben heel blij dat ik jullie dappere Jade en zorgzame Jeroen heb mogen leren kennen
    het filmpje is prachtig, mooie herinnering aan twee dierbare mooie mensen
    Heel veel liefs voor jullie gezin!! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.