Lastige situatie

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Marloes Kuks”]

 

Dat ik pas bevallen ben, was de vorige keer al te lezen. Ik mag me opnieuw moeder noemen van een prachtige dochter: Hiske. Met haar gaat alles goed. Ikzelf moet nog een tijd herstellen na een OK, rustig aan doen, niet te veel tillen etc. maar of dat gaat lukken? Ach dat komt vast wel goed, mijn moeder bied aan me te komen helpen zodra de kraamzorg weg is. Uitgerekend die dag wordt Dorien opgenomen in het AMC en dat betekent dus ook dat mijn moeder daar zo lang gaat verblijven. Logisch, dat is nu ook even belangrijk(er). Nu wil ik niet zeggen dat die domper meteen onze babyvreugde overschaduwt, maar leuk is wat anders. Ik besef me dan maar weer al te goed, dat het Sanfilippo Syndroom weer even de overhand heeft in de familie.

Net op het moment dat je vader en moeder, die net opa en oma zijn geworden, graag blij wilt zien (en dat waren/zijn ze zeer zeker) en naast je wilt hebben, worden ze weer bezig gehouden met de zorgen rondom de ziekte van Dorien en Ireen en gaat daar weer even alle aandacht naar uit. Dat is absoluut geen verwijt naar hen of naar mijn zusjes toe en daarmee zeg ik ook niet dat ik mij minder belangrijk voel. Maar het is wel een feit dat de zorgen om mijn zusjes altijd overheersend zijn en de eerste plaats innemen.

Het (meeste) bezoek dat in deze periode bij ons komt, vraagt allereerst naar Dorien, want dat is nu even aan de orde: ‘Hoe is het met Dorien ’ en ‘wat sneu voor haar weer hé’. Heel vanzelfsprekend en fijn dat mensen daar naar vragen, maar het zou ook wel eens fijn zijn als het even niet centraal zou staan, even ‘gewoon’ niet… Hoe dan ook draait een gesprek meestal wel zo dat het toch, al dan niet maar even, over Dorien en Ireen gaat.

Nou is dit natuurlijk maar een voorbeeld van de afgelopen tijd, maar wat ik eigenlijk wil zeggen is dat, ondanks dat de ziekte in onze familie al heel ‘gewoon’ is, deze een behoorlijke impact heeft en heeft gehad, niet alleen op mijn zusjes en mijn ouders leven, maar juist ook op dat van mijn broer en mij. Het klopt als mensen zeggen dat het sneu is voor mijn zusjes en zwaar voor mijn ouders, maar ze vergeten vaak dat het niet minder is voor mij en mijn broer. Niet alleen om de zorgen en emoties, maar ook omdat het mij heeft gevormd zoals ik ben. Het heeft onbewust medebepaald welke keuzes ik heb gemaakt (en nog ga maken) in mijn leven, mijn opleiding en werk, welke vrienden ik wel en niet mee naar huis nam, maar eigenlijk ook (en dat klinkt misschien raar) met wie ik uiteindelijk een relatie heb opgebouwd. Ik was namelijk altijd bang dat hij iets van mijn zusjes zou vinden, of er niet mee om zou kunnen gaan. Vincent gaat geweldig met ze om en accepteert ze zoals ze zijn, net zoals hij accepteert dat Dorien en Ireen altijd deel van mijn/ons leven uit zullen maken. En toch ben ik daar ondanks alle zorgen en impact die dat met zich meebrengt maar wat blij mee!

[post_list name=”Blogoverzicht Marloes Kuks”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.