Jeugdervaringen

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Marloes Kuks”]

 

Ik wordt de laatste tijd zo af en toe weer even aan mijn eigen ervaringen in mijn jeugd herinnerd. Tussen mijn dochtertjes en met name Dorien zie ik zoveel overeenkomsten met hoe ik het vroeger ervoer. Dorien wil, hoe lief ook, zo graag knuffelen met Myrthe en Hiske, hun op schoot nemen, kusjes geven en spelen. Alleen andersom zegt de één na een tijdje; ‘NEEEE tante Doin niet doen’ en de ander verzet zich soms hevig. Ik vind het vooral voor Dorien zo sneu, omdat ik haar niet duidelijk kan maken dat vooral Myrthe lekker haar eigen ding wil doen en niet constant vastgepakt wil worden.

Zo een tijdje geleden, waren Dorien en Ireen hier allebei aan het logeren. Dorien en Myrthe hadden beide een memoryspel gekregen, Ze zaten gezellig aan de keukentafel, maar al gauw heeft Dorien zich zo de hele stapel toe geëigend, waarop Myrthe heel boos wordt en terecht, samen met mij geeft Dorien 10 kaartjes aan Myrthe zodat zij daar mee kon spelen, de rest voor Dorien… Dorien poogt de kaartjes wederom van Myrthe te pakken… ‘Neeeee tante Doin niet doen tante Doin afblijven, is van Myrthe’ Even trekt Dorien haar hand weg en meteen volgt de tweede poging waarna ook de derde en Myrthe….die reageert niet meer want ze vind het wel goed zo.

Ik wil enerzijds niet dat Myrthe zo heftig tegen haar reageert maar anderzijds heeft Myrthe groot gelijk want ze heeft gewoon gelijk…en wat dapper dat ze dan maar Dorien haar gang laat gaan en zich dan maar bij de situatie neerlegt. Het voelt en is voor mij zo herkenbaar maar ook zo confronterend. Hier liep ik zelf ook heel typisch met Dorien heel vaak tegenaan. Ze deed gewoon haar ding en of ze het nou linksom, rechtsom, goed of fout deed… het ging zoals zij dat deed en wilde. Omdat ze over de manier waarop en waarom zelf niet kon beslissen. Maar dit betekende dat ik gevoelsmatig ongelijk kreeg.

Het is niet omdat ik op dat moment mijn gelijk moest hebben, want als ik geen gelijk heb geeft ik toe dat ik er naast zat, maar ik wist en voelde gewoon dat het zo was. Vaak legde ik me er dan ook na een aantal keren bij neer. Maar dat voelde soms zo ontzettend rot….dat gevoel kan ik niet goed uitleggen. Soms stampte ik wel eens boos de trap op waarna ik in huilend mijn bed in kroop, vanuit het verdriet en de onmacht. Mijn vader of moeder kwam dan heel lief, wel eens bij me om uit te leggen dat het niet aan mij ligt en dat ik wel gelijk had maar dat Dorien er ook niets aan kan doen. Dat vond ik altijd wel erg fijn, dat voelde als een stukje acceptatie dat ik begrepen werd. Vaak kon ik me er dan wel bij neerleggen maar soms ook niet, dan was ik vooral kwaad, je zegt wel dat ik gelijk had maar geef dat dan ook meteen toe. Nú weet ik wel dat dat niet kan maar toen besefte ik dat niet. Ik liet ook vaak niet merken dat ik boos en verdrietig was op haar of eigenlijk op de situatie. Ik wilde mijn ouders daar ook niet telkens mee opzadelen en confronteren. Ze hadden mijn ins ziens al genoeg om zich zorgen over te maken.

[post_list name=”Blogoverzicht Marloes Kuks”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.