Eend


Mijn naam is Sanne Verkerk (1985) en samen met Mathijs heb ik een geweldige zoon, Mas (2011). Toen hij drie maanden oud was, kreeg hij de diagnose a-typische Non Ketotische Hyperglycinemie. Hij heeft hierdoor hersenschade en is gehandicapt. Ik heb mijn baan opgezegd om voor hem te zorgen. Ondanks dat we veel zorgen hebben om Mas en het leven rondom een stofwisselingsziekte zwaar is, genieten we enorm.


Sinds wij in onze Vinexwijk met talloze slootjes wonen, heeft Mas een enorme aantrekkingskracht tot eenden. Gewoon door de wijk lopen is er niet bij, iedere eend moet begroet. Zo gaan wij iedere ochtend na het ochtendritueel thuis, de eenden ontbijt brengen. Mas gilt met korte kreetjes hoe blij hij is dat hij ze weer ziet. Er is 1 eend die hij een naam gegeven heeft. Een witte eend die mama-eend genoemd wordt (Mas kan mama zeggen en klakt daarna met zijn tanden op elkaar. Zijn manier om eend te zeggen). Er zitten misschien wel 50 eenden. Als mama-eend er is krijgt zij al het voer. Als ze er niet is, gooit hij wat naar de anderen eenden om daarna met zijn hand aan te geven dat we door moeten zoeken naar mama-eend. Er zijn ochtenden dat we alle sloten af gaan. Mocht je een moeder met kind luid 'Mama-eend, waar ben je?' horen roepen, dan zijn wij dat. Vroeger keken Mathijs en ik niet met veel bewondering naar deze beesten. Inmiddels hebben eenden een prominente plek in ons leven.

Laatst zaten we in de auto. Muziek aan, Mas hoofdwiegend achterin. Ineens trapt Mathijs vol op de rem. Met een schok komen we tot stilstand. 'Wat is er?!' roep ik in paniek. 'Een eend!' wijst Mathijs. Op zijn gemak zien we een witte eend voor onze auto langs waggelen. Op het moment dat hij voorbij is komt er met flinke snelheid op de baan naast ons een auto aanrijden. 'Kijk uit!' gillen we. Mathijs grijpt met zijn handen naar zijn hoofd. We wippen van onze stoel om te kunnen zien of de eend plat op het asfalt ligt. We slaken een zucht van verlichting als we zien dat de waaghals de overkant gehaald heeft. En dan schieten we in de lach. Mas klakt achterin zijn tandjes op elkaar. 'Mama?' vraagt hij. Goddank, mama-eend heeft het gered.


 


Alle blogs van Sanne Verkerk
Mas heeft eindelijk rust | Neerwaartse spiraal | De wereld van Mas | Ik doe het liefst of het er niet is | Liefde doet pijn | Mas maakt vrienden | Ik ben er weer | Stil verdriet  | Gelukt | Gebaren | Telefoon | Krassen | Lieve Mas, | Rood gelakt | Uitknop defect | Eend | Back to basic | Waar ga je heen? | Wondermiddel | Koorts buiten de deur | Flexibele dromen | Of hij worst lust?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.