Bizarre Covid-wereld


Mijn naam is Miranda Smit, getrouwd met Pascal en moeder van twee prachtige, mooie meiden. Siënna 12 jaar en Angèlina 8 jaar. Ik haal mijn kracht uit mijn kinderen, hardlopen en midwinterhoornblazen. Bij Angèlina is in september 2016 de diagnose ILFS-1 gesteld. Een mutatie in het Lars gen. In mei 2012 werd ze acuut onbegrijpelijk ernstig ziek, met zoveel verschillende beelden, dat men nergens grip op kon krijgen. Na de zoektocht van vier jaar kwam dan eindelijk de diagnose. We putten veel kracht uit de vechtlust en het sterke karakter van Angèlina.


Wanneer ik begin met schrijven voor mijn blog heb ik nooit echt een soort van onderwerp waar ik over wil gaan schrijven.
Mijn hoofd zit op een moment een soort van ‘vol’ met gedachten en wanneer ik dan achter de pc ga zitten, krijgen de zinnen vanzelf een onderwerp.
Er gebeurt veel in de wereld, zeker wat betreft het Corona gebeuren.
Wanneer je de wereld van social media induikt is het een en al Corona. Er lijkt niets anders meer te gebeuren in de wereld, lijkt het.
Echter, niets is minder waar. Achter alle gesloten deuren speelt overal een verhaal.

Ook hier gaat ons wereldje binnen onze muren rustig verder.
De angst waar je in het begin mee worstelde lijkt in een wat rustiger vaarwater te komen. Natuurlijk is de angst er, maar de onrust lijkt wat af te vlakken.
Ook de wereld van Angèlina is kleiner, de ochtenden vullen we met het schoolwerk. Daarna kan ze zich wel vermaken, maar zijn er ook vaak momenten van zinnen zoals ‘mam ik verveel me!’.
Dan trekken we alle opties maar weer uit de kast om de dag door te komen.
De eerste drie weken zijn we niet met haar buiten de poort geweest, wel vermaakt ze zich buiten op de schommel. Of aan de picknicktafel lekker kleuren. De straat op deden we uit voorzorg ook niet.
Maar sinds kort toch even buiten de poort van ons huis voor een stukje fietsen.
Bijvoorbeeld net na het eten wanneer je hoopt dat je weinig mensen tegen zult komen. Niet de stad in, maar even een stukje buitengebied.

Afgelopen weekend hebben we wat speciaals voor haar bedacht.
Mijn passie is hardlopen, maar ook in deze wereld zijn runs afgelast.
Nu zie je bijvoorbeeld veel virtuele runs, soms voor een goed doel. Met een leuke herinnering aan een bizar jaar.
Dus we hebben Angèlina opgegeven voor een Virtuele run.
Een eigen loopje, eigen afstand, eigen omgeving en eigen inspanning.
Dus lekker bezig zijn en daarvoor een mooie medaille mogen ontvangen naderhand. Supertrots en met de grootste glimlach op haar mond rondjes gerend en gewandeld door het park om de hoek.
De glimlach was onbetaalbaar, met een pijnlijk besef dat je als moeder ziet hoe ze op dit moment zo hard moet werken op te kunnen hardlopen.
Dus op haar tempo rondjes gedaan, gerend, gewandeld even gezeten en zo tot een mooie afstand gekomen. Wederom natuurlijk supertrots!

De Corona-periode is een periode van angst voor ons allemaal.
Ik ben ook van mening dat je je nooit moet laten beïnvloeden door angst.
Angst is een slechte raadgever. Zoals nu proberen we angst om te zetten in positiviteit. We zullen met zijn allen nog een lange adem moeten hebben met het hele gebeuren. Angèlina doet het best goed met het ‘thuis’ zijn.
Helaas moet ik zeggen dat we al teveel ervaring hebben in het thuis zijn, ze was net bezig om weer te integreren in het leven. Weer meer meedraaien op school, haar sociale netwerkje weer opbouwen.
De scholen zijn dicht, en nog afwachten hoe we verder gaan.
Maar voor nu telt, veiligheid in haar eigen omgeving.

Als zorgmoeder heb je een best complex takenpakket gedurende de dag.
Echter, in deze periode is dat flink veranderd. Je moet je weg daarin zien te vinden. Soms best lastig. Ik ben van mening dat veel doelgroepen vergeten worden, de zorg die ze nodig hebben, de mensen (vaak ouders) die de zorg leveren.
Ouders van zorgintensieve kinderen, hoe is het met hen? Kunnen ze het nog aan? Ook daar mogen we bij stilstaan, vind ik.

Bizarre wereld, wanneer je naar buiten kijkt schijnt de zon, zie je de vogels voorbij vliegen, de bloesems bloeien.
Mijn meissie rent zingend door het huis, mijn oudste dochter is boven druk bezig met haar schoolwerk.
Wanneer je de stad in gaat voor een boodschap, voelt het ‘raar’.
Mensen moeten elkaar ontwijken, dit voelt zo bizar, ik kan er niet goed tegen. Met een grote boog om elkaar heen.
Terwijl de mens niet gemaakt is om elkaar te ontwijken, maar om te zorgen en lief te hebben en contact met elkaar te maken.
Ik hoop dat deze periode van zo ver uit elkaar staan, zijn ommekeer weer krijgt dat we weer dicht bij elkaar komen te staan!


Alle blogs van Miranda Smit
Therapie tijd | Bizarre Covid-wereld | In de greep van | Het is nog nooit zo donker geweest of het wordt wel weer licht. | De kracht en de onmacht…….van het Brusje! | Tijd | Sondevoeding… | Wisseling van seizoenen, aanwakkeren van angsten | Kinderen hebben de toekomst…..toch?! | Carpe Diem | Vakantie | Controle bezoek | Dagelijkse gedachten | Mijn eerste blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.