Baby C piept spelenderwijs

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Hugo Luijten”]

Baby C begint zijn speelgoed te herkennen. Het zou tijd worden, want het spul kost klauwen met geld en hij zag het nog niet liggen. Al kon hij wel al altijd gebiologeerd kijken naar de sondepomp, of zijn mobiel van Winnie the Pooh. En trappelde hij woest uit de maat bij het ingeblikte zeurmuziekje dat daaruit kwam.

Maar behalve dat hij Teigetje af en toe tergend langzaam de keel dichtkneep, keek hij naar zijn pluchen beestjes nauwelijks om. Ook van de knisperboekjes en belletjesblokjes kon hij eerst niet warm of koud worden. Hij trapte er wel eens tegen. En dan knisperde het eventjes. Of rinkelde er wat. Wij vlug kijken. 
'En, speelt 'ie?'. 
'Nee, 't was toeval. 

Hij leek zelfs wat boosachtig door de geknisperde verstoring van zijn universum. Mama Baby C vermoedde al vlug een mentale achterstand. 
'Die van N. kijkt al heel actief en ons C'tje zit daar maar te lachen. Wat denk jij?'. 
'Debiel waarschijnlijk. Herseninhoud van een vlieg. Kan ie wel nog altijd mee de politiek in.' 
Dit subtiele antwoord stelde haar uiteraard meteen gerust.

Even is hij nog fervent fropfrapper op zijn handen geweest, maar nu kiest hij toch steeds vaker voor externe prikkels. De kabels van mijn laptop bijvoorbeeld, bindt hij met zijn tenen handig om zijn worstenbeentjes. Ik heb ze al een keer moeten ontwarren. De kabels dan. Het knisperboekje blijkt echter favoriet, op de voet gevolgd door een versleten katoenen handdoek. Bij beiden is het de kunst ze zover mogelijk in zijn mond te krijgen. Dan lacht hij. Met zijn mond vol knisperboekje. 

Steeds vaker betrap ik hem op een combinatie. Het knisperboekje bewerkt hij met zijn voeten, om vervolgens onder luid geknisper de handdoek tot zich te nemen. Maar er is meer, schijnt hij nu te beseffen. De handdoek kan ook over het hoofd. Mama Baby C zei toevallig een keer 'piep', toen ze de handdoek wegtrok. Baby C was niet te houden. Schateren, voluit nog wel. Dus ligt hij nu de halve dag met de handdoek over zich heen. Die wij dan voortdurend weg moeten trekken, al was het maar om te voorkomen dat er een gestikt spookje levenloos in de box ligt. 

Maar het grootste succesnummer van dit moment is als ik loeihard neurie. Dan krijg ik hem zelfs in zijn huiluurtje aan het lachen. Hij lacht met zijn handen voor zijn gezicht. Het is kennelijk nog te belachelijk om naar te kijken. Vijf maanden oud en je moet je al dood generen voor je vader. Toch laat hij na een tijdje zijn handjes zakken en lacht hij voorzichtig. Zelfs schaamte went. Goed zo jongen, je zult het nodig hebben.

Hij knijpt zijn lippen heel voorzichtig op elkaar. Het puntje van de bovenlip raakt de onderlip nét. Hij lacht weer en trekt de handdoek voor het gezicht. 'Dit is echt te gek voor woorden, dit kan ik niet máken'. En dan komt het. Zijn mond gaat helemaal open en hap! Onderlip wurgt bovenlip. Gevolgd door een vette lach en veel getrappel met voetjes. Zo houdt hij ons in een voortdurende houdgreep van geschater, gerinkel, gepiep en geknisper. Tot hij in slaap valt. Zelfs dat kun je horen. Dan klinkt er af en toe alleen nog maar 'knis…'. Om ons gerust te stellen waarschijnlijk. Houdt hij de rest van z'n leven natuurlijk vol. Makkelijk zat.

Reacties zijn gesloten.