Willem Verdijck

Graag probeer ik om onze ervaring op te schrijven en te vertellen. Als we nu in de tijd terug kijken weten we zelf als ouders soms niet goed hoe we dit allemaal aan hebben gekund. Je hoort dan ook vaak: "je krijgt kracht naar kruis" en zo ervaren wij het ook, als we dit allemaal van tevoren hadden geweten wat ons te wachten stond, dan zou je vast en zeker gedacht hebben dat je dit allemaal absoluut niet aan zou kunnen.wilverd
 
Gertjan was ruim anderhalf toen hij er een broertje bij kreeg: Willem. Het was allemaal zo mooi met 2 gezonde zonen. Tot we het besluit namen een eigen bedrijf te beginnen (garage) en gingen verhuizen van een heel klein huisje naar een heel groot huis.
 
Willem werd er net drie jaar en het leek of dat grote huis te vermoeiend was voor Willem. Hij was vaak moe, viel over drempels, ging overal zitten en liggen slapen, totdat hij een keer op stal in het bijzijn van Gertjan een aanvalletje kreeg. Gertjan riep Papa die in de buurt was. Je schrikt je wezenloos want dat had Willem nog nooit gehad. 

Inmiddels was ik zwanger van het derde kind en met Willem ging het niet zo best. Na drie maanden besloot het streekziekenhuis dat Willem in Kempenhage behandelt zou worden. Hij moest dus intern. Dat was heel moeilijk. Eerst zou de baby geboren worden (dat werd een gezonde zoon Pieter) en dan zou Willem opgenomen worden. Na een half jaar was de uitslag bekend. Je herinnert je dat moment nog als de dag van gisteren. Vreselijk, je kind heeft de vreselijke stofwisselingsziekte Jansky Bielkowsky. De diagnose werd in Nijmegen gesteld en daar zouden ze ons over het verloop van de ziekte meer vertellen. De prognose werd gesteld dat Willem 8 tot 10 jaar zou worden. Het is dan net of de wereld onder je voeten weg wordt gemaaid, je gelooft het echt niet!
 
Na een half jaar werd ook bij ons en bij Gertjan en Pieter bloedgeprikt. Pieter was toen een jaar en die bleek het ook  te hebben. Je bent verslagen, ziek van verdriet en pijn. Waarom wij? Waarom 2 kinderen. We konden het echt niet begrijpen. Maar alles gaat verder, ook wij moesten verder voor onze kinderen. Ze worden zieker, het lopen lukt niet meer, spelen lukt niet meer, praten gaat niet meer, het is zo onmenselijk hard, maar we moeten verder!
 
Gelukkig hebben wij een ontzettend lieve, grote en handige familie die ons op allerlei manieren geholpen en gesteund hebben. Ook de lieve medewerksters van het Kinderdagverblijf die ons overdag ontzettend gesteund hebben door de lieve verzorging voor onze kinderen en dan nog de vele lieve vrienden en kenissen om ons heen. 
Dankzij die lieve mensen hebben wij de kracht gekregen om onze kinderen heerlijk thuis te kunnen knuffelen en verzorgen.
 
Terugdenkende aan die tijd waarop vele vele momenten je nog zo goed kan herinneren dat het heel erg moeilijk en geestelijk en lichamelijk ook ontzettend zwaar is geweest. Maar zo raar als het ook klinkt: ons leven werd ook weer verrijkt doordat je een hele andere kijk op het leven hebt gekregen en het leven echt hebt leren waarderen. Wat we toen ook op Willems gedenkinsprentje hebben gedrukt is een uitspraak van Epitetis: "Verlang niet dat alles wat gebeurt, zo gebeurt als jij wilt, maar wens dat het toegaat zoals het gebeurt – en je zult gelukkig zijn!" En zo hebben wij het gelukkig tot nu toe kunnen ervaren en dan is het leven nog zo geweldig mooi.
 
Tijdens Willems afscheid hebben we Willem als een vergeet-mij-nietje herdacht en nu als ik door het keukenraam naar buiten kijk staat er volop een tros vergeet-mij-nietjes fier te bloeien en als je dan elk moment van de dag aan ons vergeet-mij-nietje, onze dappere kerel Willem, denkt is onze dag weer geweldig mooi. We zijn trots dat er een boom voor Willem komt te staan en wij hopen als ouders en broers van harte dat deze boom als voorbeeld voor Willem "onze dappere kerel" een prachtige boom zal worden. 

Dit is voor ons echt een hele speciale, bijzondere dag dat onze dappere kerel Willem zo in gedachten verder leeft! 
 

Reageren is niet mogelijk