Tim Berendsen

TIMS VERHAAL
 
Bij Tim zijn geboorte, 18 november 1990, zagen wij dat we een bijzonder mooi en lief kind hadden gekregen.
Tim was een vrolijke jongen die bij veel mensen de aandacht wist te trekken met zijn mooie blauwe, ondeugende en glimmende ogen en zijn nooit stilstaande mond.
Vanaf de tijd dat Tim begon te praten was het ook bijna nooit meer stil, want hij vroeg altijd naar het hoe en waarom. Hij had zijn bekende uitspraken zoals hakgebal, zweetwarm en “gewone” Truus.teddy
 
Hij ging graag naar de peuterspeelzaal en daarna naar de basisschool, hij ontwikkelde zich als een gezonde jongen.
Tim was een actief kind en zwemmen was zijn hobby. Na het behalen van zijn A- en B-diploma ging hij zwemmen bij de reddingsbrigade, hier heeft hij het eerste certificaat van gehaald. 
In de zomer gingen we graag met zijn drieën op vakantie met de caravan. Tim vond het geweldig om te kamperen in Oostkapelle. Hij kon dan lekker op zijn fiets over de camping crossen, diepe kuilen graven op het strand, schelpen zoeken en zwemmen in de zee.
 
Op onze laatste onbezorgde vakantie in Zeeland, in juli 1996, merkten we dat het voor Tim moeilijk werd om ver te lopen en te rennen. Ook het fietsen en zwemmen ging moeilijker. Tim werd onderzocht en we moesten en wilden na de slechte mededeling (Tim heeft Metachromatische leukodystrofie) een z’n normaal mogelijk leven voor en met Tim blijven leiden.
 
Echter in een zeer snel tempo ging zijn mobiliteit achteruit en kwamen de eerste aanpassingen zoals de rolstoel en de stoeltjeslift.
Tim vond het geen probleem, want nu werd hij zoals hij zelf zei “niet meer zo moe”.
Wij merkten dat hij zijn grenzen van het kunnen ging verleggen.
Hij ging crossen met zijn driewielfiets, spelen met de Gameboy en puzzelen.
Hij ging naar de Mytylschool in Apeldoorn en later naar Arnhem. Hij had hier veel plezier. Hij genoot volop van de aandacht die hij kreeg tijdens de therapieën en het snoezelen.
 
Tim z’n beperkingen werden in de daarop volgende jaren steeds duidelijker. Het leek alsof hij dit alles zelf makkelijk accepteerde, waarop wij dan weer dachten “Tim kan dit nog”. Daar richtten wij ons weer op en zo bleek dat wij nog altijd weer iets zinvols en waardevols van het leven konden maken.
 
Hij vond het heerlijk om te wandelen, naar muziek of een verhaal te luisteren, te fietsen in de rolstoelfiets en huifbed te rijden bij de Manege zonder drempel.
Dit alles hebben wij tot de dag voor zijn overlijden met en voor hem kunnen doen. 
We wisten dat Tim aan deze ziekte zou overlijden, maar toch is dit nog onverwachts gebeurd. 
 
Het is nu bijna een jaar ( 16 april 2003) geleden dat onze Tim is gestorven. 
Het was een moeilijk jaar met veel verdriet.
Vandaag 27 maart 2004 gaan we voor Tim een boom planten in Zeeland, niet ver van de plaats waar we vele jaren plezier hebben gehad tijdens onze vakanties. We hopen dat de boom mag groeien tot een mooie statige Linde, zoals wij Tim graag hadden willen zien opgroeien tot een levenslustige, gezonde jongen.
 
Wij missen Tim, we missen zijn warmte, want hij was letterlijk en figuurlijk ons kacheltje.

Reageren is niet mogelijk