Pauline Boelaars

Kijk in het licht
Het is koud en somber buiten
De regen stroomt over mijn gezichthet_gouden_licht_1
Druppels vermengen zich met tranen
Waar ben je, kleine meid
Waar is je stralende gezicht
Je schaterlach, je handen in de mijne?
 
Ik wil zo graag nog met je dansen
Ik wil zo graag nog liefde geven
 
Het is een stralende dag
De zon doet mijn tranen drogen
Er breekt een flauwe glimlach door
Het lijkt wel of je roept uit de hemel:
“Zoek niet in de donkerte, kijk in het licht!”
En heel even zie ik jouw stralende gezicht

24 maart 2007
Lieve Pauline,
Het is nu precies een jaar geleden dat we in het Sophia aan jouw bed stonden. Biddend en huilend, verbijsterd en alreeds verslagen eigenlijk. Laat het alsjeblieft nog goed komen. In de nacht zaten pa en ik tegen jou te praten, ma die kwam er bij, je kreunde nog wat. Zelfs je favoriete liedjes die we ’s ochtends hoorden op de IC konden je niet meer wakker maken. We wisten het eigenlijk wel, maar we wilden het niet. Geen afscheid van jou, onze kostbare diamant, onze allerliefste Pien. Het onvermijdelijke gebeurde toch. Jouw lichaam kon niet meer, de ziekte was te sterk. Maar jij mocht gaan, je mocht vertrekken naar de hemel, waarvan wij geloven dat je er Thuis bent en de Heere Jezus voor jou zorgt. Waar je weer kunt lachen en dansen, springen en zingen. Ach, konden we je nog maar even zien, want we missen je zo.
 
Nu staan we hier om toch nieuw leven voor jou te planten. Een levensboom wil ik het noemen, ik hoop dat deze boom mag groeien, zo bruisend als jij was van geest en wilskracht, want wat was je dapper, wat was je lief. Een boom die naar jou wuift, als straks de blaadjes komen, een boom die er blijft staan als dan het najaar komt met zijn waaibomendagen. Zo was het ook met papa en mama, die waren er altijd voor jou. Wat zijn wij trots op hen, door hun onvoorwaardelijke zorg en liefde kon jij bij ons blijven, hun diepste wens om jou tot het einde te verzorgen is gelukkig uitgekomen. Hoewel mama ernstig ziek werd en papa het niet alleen kon, konden we het met zijn allen doen en kregen we ook de kracht daarvoor.
Het mooiste geschenk dat jij aan mij gaf was jouw onvoorwaardelijke liefde, ook al kon je niet praten of lopen, je gaf liefde en dat is het belangrijkste voor ieder mensenleven. Natuurlijk had je je voorkeuren, de ene hulpverlener vond je leuker dan de andere en soms had je geen zin om naar het KDC te gaan, want dan bleef je liever bij pa, dat was namelijk nog veel leuker.

Jij was onze prinses, we zongen liedjes van prinsen en prinsessen, waarmee wij wisten dat je van de Heere Jezus hield. Met Jorrit kon je gek doen en je andere broers en zussen en nichtjes, wat hebben we ook veel gelachen. Het mooiste was de vakantie in Villa Pardoes, twee maanden voor je overleed. Wat fantastisch was dat. We zullen blijven denken aan deze prachtige herinneringen. Je zult blijven leven in onze gedachten.
 
Liefs van Suus en Jorrit, Josiena, Wout, Riëlle & Anne-Marije, André, Jantina & Julia, pa en ma.
 
Levensloop
Zoals de geboorte van een kind
Je anders laat leven
Zo laat de dood van een kind
Je leven anders lopen
Je zult voor altijd anders
Je levensweg lopen
Vaak zwaarder dan vermoed
 
Uit: Verdriet dat niet verdwijnt, Marinus van den Berg

Reageren is niet mogelijk