Lex Vogelaar

In warme herinnering aan mijn dappere grote vriend Lexalexv
en uit dankbaarheid voor wat je voor me blijft betekenen.

De gapende wond van verdriet…..
Ik wil niet vergeten, noch de wond bedekken.
De wond is immers daar. Ik wil haar verzorgen,
zodat ze zich tot litteken sluiten kan.
(Een citaat uit ‘Vier jaren in getijden’ door Marjolein Schuurmans)
 
De diagnose adrenoleukodystrofie, een progressieve ziekte waarbij met name de witte stof in de hersenen wordt aangetast, maakte een abrupt einde aan de schijnzekerheid en verwachting dat je er in mijn leven altijd zou zijn.
 
Er was ontkenning, ongeloof, kwaadheid, onmacht, angst over een onwelkome maar onafwendbare toekomst en bovenal veel, heel veel verdriet.
 
Je moest, als een vaardige, sportieve en ogenschijnlijk gezonde zevenjarige, één voor één al je verworven vermogens inleveren. Je kreeg concentratieproblemen, verloor je ‘drive’ en spraak, werd spastisch en kon niet meer lopen. Je werd blind , kon niet meer slikken en moest kunstmatig worden gevoed tot een vegetatief stadium aan toe.
 
Een hardere en duidelijkere les over vergankelijkheid is haast niet denkbaar.
 
Maar door je vrolijke, speelse en opgeruimde aard, door zelf te blijven genieten van datgene wat nog wel binnen je mogelijkheden lag, leerde je me je ziekte te accepteren en te leven bij de dag, al was elke dag samen met jou ook een dag dichter bij een leven zonder jou.
 
Door de moedige wijze waarop jij met je ziekte omging leerde ik bewuster en minder geconditioneerd te leven met een groter besef van waar het in het leven echt om gaat. Je leerde me ook het belangrijke verschil tussen medelijden en mededogen. Voor medelijden was geen plaats; je was nooit een zielige Lex, je liet je niet tot je ziekte reduceren. Ik leerde met je te communiceren van hart tot hart.
 
Samen met jouw genegenheid en vertrouwen genereerde dat in mij een onvoorwaardelijke liefde en een diep mededogen. Door dit ‘geschenk’ van jou kon ik het emotionele en pijnlijke proces van loslaten doorleven en vond ik de kracht om gehechtheid te overstijgen. Ik kon je oprecht vertellen dat je mocht sterven; dat je, hoe graag ik ook zou willen dat je bij me kon blijven, niet verder hoefde te lijden en dat je je om mij geen zorgen hoefde te maken (ik red het wel).
 
Je was in vele opzichten mijn leraar; jij en je ziekte zorgde voor een diep besef van sterfelijkheid en een innerlijke en spirituele groei, die mijn leven blijvend zullen beïnvloeden.
Ik wil eindigen met een tweede citaat uit ‘Vier jaren in getijden’, omdat dit citaat datgene wat ik heb proberen te verwoorden zo krachtig weergeeft.
 
Ik kan intens van mijn herinneringen genieten,
Niet ter koestering, maar als vrucht voor de toekomst.
Ik integreer ze in mijn ‘zijn’ en in het nieuwe dat komt.
In die betekenis draag ik jou met me mee.
 
Bedankt Lex !

Reageren is niet mogelijk