Jasmijn Tramper

Wij zijn André en Karin Tramper, de papa en mama van Jasmijn*, Rosa (4) en Sjors (2). 
 
Ons verhaal over Jasmijn* begint in het voorjaar 2000. Ik was zwanger van een tweeling, dat hoorden we in de 11e zwangerschapsweek bij de gynaecoloog. Dat ik zwanger was, wist ik natuurlijk al wel. Maar dat dit een tweeling betrofbaby-voet was een totale verrassing. 
Het was geen fijne zwangerschap; extreem misselijk, veel overgeven, de hele dag door moe, veel buikpijn/harde buiken vanaf 16 weken. In de 19e week werd er bij een van de twee kindjeseen dermate groeiachterstand geconstateerd dat ik voor een structuurecho naar het academisch ziekenhuis Dijkzigt moest. Vanaf toen zijn de grote zorgen gekomen met alle stress van dien. Met 26 weken zwangerschap werd ik 's nachts wakker omdat mijn bed helemaal onder het bloed zat…. paniek… huisarts… ambulance….ziekenhuis Goes (aan de weeënremmers)….in 45min.
 
In Sophia (Rotterdam)… de bevalling zette gelukkig niet door. Ruim vier weken heb ik op de afdeling Zwangeren in Sophia gelegen en daar een hoop ellende om me heen gezien. Ik lag daar volledig plat en kon niet overeind komen, want dan kreeg ik meteen weeën. Helaas….. toen ik 30 weken zwanger was kreeg ik mijn wekelijkse echo…de gynaecoloog rende ineens weg van mijn bed (zeer onprofessioneel) en binnen een paar minuten stond de medische staf rond mijn bed. Het kindje met de groeiachterstand hield veel vocht vast en had een sterk vergroot hart (80% van de breedte van de borstkas). Zij had geen overlevingskans meer in mijn buik ( die verminderde per minuut), dus het was het beste om haar eruit te halen. Maar….. er zat ook nog een gezonde baby in mijn buik.,..,.. die moest er dan ook uit en laat je zodoende vroegtijdig risico lopen (ook op de dood)! We moesten binnen een kwartier een beslissing nemen; keizersnede of niet! Hoe kun je hieruit nou kiezen? …. De dood van de ene, kan het leven van de ander zijn, maar dan wel naar beide kanten toe. Binnen 10 minuten waren Jasmijn (750 gram) en Rosa (1460 gram geboren (een eeneiige tweeling). Jasmijn werd meteen naar de Intensive Care Neonatologie gebracht en Rosa die moest weg!!!! Niet te geloven,he? Daar hadden ze geen plaats voor, zij was de sterkste, dus zij kon wel vervoerd worden. Ze spraken over Hamburg, Hannover, Groningen of Antwerpen. de eerste 3 plaatsen waren helemaal een regelrechte ramp geworden, want dan hadden Andre en ik elkaar helemaal niet meer gezien. Gelukkig werd het Antwerpen, ligt in de buurt van Zeeland (waar we wonen). Door die reis moest ze alsnog geïntubeerd worden…aan de kunstmatige beademing, waardoor ze nu een BPD heeft overgehouden… een longbeschadiging… en dat was niet nodig geweest, mits ze had mogen blijven… Rosa heeft ongeveer drie weken in Antwerpen op de IC gelegen en mocht daarna naar Goes in de couveuse. Na ook nog eens vijf weken daar te zijn geweest is ze met 4 pond als een fikse huilbaby thuisgekomen (met thuiszorg die niet functioneerde). Jasmijn lag toen altijd nog op de IC in Sophia. Vlak na haar geboorte ging het de eerste weken steeds beter met haar, de beademing werd afgebouwd van intubatie, naar C/PAP, naar neusbril, naar zuurstof in de couveuse. Toen kreeg ze een hele grote infectie en daarna is ze nooit meer zo ver gekomen. Het was het ene na het andere. Ons meisje is in die 16 weken op de IC door een hel gegaan… beademing, infecties, kapot geblazen longblaasjes, prikken, prikken, prikken, infusen in haar armen, benen, schedel etc. steenpuist, leverproblemen, spontane botbreuken, nierstenen, verstopping …… Eigenlijk hebben ze nooit een oorzaak
gevonden voor haar grote hart, maar ook niet voor alle andere dingen. Zo had ze bijvoorbeeld een duim die niet goed kon buigen, wat kortere benen en vooral gaf haar lichaampje reacties die de medici eigenlijk nooit konden verklaren, ze leek zo af en toe wel averechts te reageren.
Jasmijn was voor de medisch wereld een groot vraagteken. Er zijn buitenlandse doktoren bijgehaald, een dossier zo dik als een aantal gouden gidsen en dan komt er een moment dat ze je vertellen dat ze geen behandeling meer hebben voor Jasmijn. De laatste twee weken had ik dit al aanzien komen, maar André bleef tot het laatste geloven in een goed einde.
 
25 januari 2001…. we moesten afscheid gaan nemen. Rosa werd door mijn zus en zwager naar Sophia gebracht, want er werd een uitzondering gemaakt…. we mochten nu een keer bij elkaar zijn !!!! Na 16 weken weer samen in een bed,
hoe emotioneel dat voor ons was, is niet te beschrijven. Ze zijn gedoopt die avond, Rosa terug naar huis en wij bleven bij Jasmijn. Een zware, onrustige nacht, de morgen volgt. Opa´s en oma´s worden opgebeld om te vragen of ze nog afscheid willen komen nemen. In de loop van de ochtend worden de behandelingen verder teruggebracht. Het gaat nu snel. ´s Middag sterft ze op het moment dat ik haar over wil geven aan André (alsof ik het deed). Voor
het eerst zien we haar prachtige gezichtje zonder leukoplast, slangen, sondes en infuus. Wat lijkt ze op Rosa….. Twee druppels water. We wassen haar, maken voetafdrukjes, nemen haar mee in de auto naar huis. Zo hadden we
haar niet thuis welkom willen heten !!!! Ze sterft op een vrijdag. We besluiten om haar ´s maandags vanuit huis te begraven… Thuis ligt ze in de kinderwagen, uren en uren hebben we naast haar gezeten. Koud, zo koud, in en
in koud, Jasmijn was al vertrokken, dit was alleen de buitenkant. Ze lag in een slaapkamer naast die van Rosa. We hadden nu een kamer van verdriet en een kamer van vreugde. Mijn satijnen trouwjurk heb ik helemaal verknipt en
daarmee heb ik het mandje bekleed, toen dat af was hebben we haar daar in gelegd. Maandag 29 januari hebben we haar met ongeveer 30 mensen vanuit huis begraven. 
En dan komt de verdoving. Vanaf september was ik niet meer normaal buiten geweest, mijn leven bestond uit ziekenhuizen, thuiszorg, autorijden, borstvoeding geven, borstvoeding kolven, eten, gesprekken met dokters voeren
en slapen. Dat slapen ging altijd goed, want ik was totaal uitgeput. Maar nu was ik ineens de hele dag thuis, ontvreemd, apathisch, een huilbaby. Ik leefde in een roes. Van het eerste ´rouwjaar´ weet ik bijna niks meer. Ik ben een maand na de begrafenis weer gaan werken )18 uur. Omdat ik tegen de muren opliep. 
 
Momenteel zitten wij in een fase dat de omgeving helemaal niet meer praat over Jasmijn (nu ruim 4 jaar geleden ) en het voor ons ook steeds moeilijker wordt om er ´weer´ mee te komen. We willen niet als verbitterde mensen overkomen en toch wil je je verhaal kwijt, want dit verdriet zal nooit meer overgaan……. Anderzijds gaat het met mij ontzettend op en neer (dansen op een vulkaan en er vervolgens in sodemieteren). Waarschijnlijk het gevolg van tussentijds niet op tijd kunnen ventileren van mijn gedachten en gevoelens, waardoor het zich opstapelt en alles er vervolgens als een grote berg uitkomt. 
Met het sterven van Jasmijn is een deel van mezelf gestorven.  Zij verdiende dubbel en dwars een gezond leven. 
 
Lieve Jasmijn, 
hoe moeilijk het is om te begrijpen dat jij het zonnetje nooit mocht zien…
hoe moeilijk het is om te begrijpen dat wij niet voor jou mogen zorgen…
Om jou te laten gaan was verschrikkelijk moeilijk, 
maar om jou 16 weken pijn te zien lijden was het allermoeilijkste.
Jij wilde wel, maar je lichaam kon niet meer….

bloem van even
zoveel dromen
onweerstaanbaar 
in ons hart gekomen
'kind dat liefde werd'
 
Morgen planten we voor jou een boom,
een boom die ons waarschijnlijk overleefd,
een boom die staat voor alle kracht die jij had.

Reageren is niet mogelijk