Erik Bokelaar

Tranen van geluk en verdriet

Op 14 maart 1983 waren er de tranen van geluk toen je geboren werd. Toen 5 jaar later waren er weer tranen er werd ons verteld dat je blind zou worden.ebokelaar1 [800x600]
Nog meer tranen 9 jaar later toen we te horen kregen dat je de stofwisselingsziekte BSV had.
Op 4 november 2010 waren er heel veel tranen toen je overleed.
 
Heel veel tranen maar niet enkel van verdriet ook vaak van geluk en plezier.
We hebben het bij je afscheid gezegd :  wat heb je in jouw korte leventje intens geleefd en wat heb je van alles genoten.
 
Je wou gewoon alles proberen en doen voetballen,skateboarden en dan ook op je buik van de helling af want dat deden anderen ook alleen bij jou lag er een steentje wat je niet zag dus had de dokter behoorlijk tijd nodig om de kleine keitjes uit je kin te halen. Dat was even huilen.
”Maar ja, ik kon het bijna”,  zei je tegen hem.
 
Met 9 jaar ging  je naar Bartimeus in Zeist en dat was spannend maar na 4 maanden ook moeilijk want thuis ging alles gewoon door.
Tranen gelachen toen ze je moesten zoeken na een brandoefening dan moest je op je kamer blijven tot ze je kwamen halen hadden ze altijd gezegd,maar jij klom door het raam want Opa was brandweercommandant en die zei altijd 
"als er brand is ga je meteen naar buiten door het raam want op de gang kan het branden" en ja die wist het toch het allerbeste.
Tranen van trotsheid waren er toen je op de Reddingsbrigade brevet 6 haalde en daar 100 vragen voor had moeten leren. Hard moest je voor elk brevet knokken maar je deed het met zoveel plezier en telkens was iedereen vol bewondering,  als je het weer gehaald had.
 
Geluk was er in je ogen als je bij jou cluppie Feyenoord was bij een wedstrijd zijn was een feest maar de training was ook super. Wij hadden de tranen in onze ogen toen je in 2009 je grote vriend Patrick Paauwe  nadat hij 3 jaar in het buitenland gevoetbald had weer kon ontmoeten. Dat gezichtje vergeten we nooit.
En toen was het toch nog onverwacht genoeg voor je en kon je het gevecht niet meer aan.
Die middag dat de arts zei dit gaat hij niet redden waren er de tranen van boosheid,ongeloof en angst hoe we straks verder moesten zonder jou maar diep in ons hart wisten we ook dat we je moesten laten gaan. Dat je genoeg gevochten had en dat je nu eindelijk rust verdiende.
Vandaag planten we een mooie boom voor je en zetten daar natuurlijk iets bij zodat iedereen ziet dat je Feyenoord-suppoorter was. Er zijn nog heel vaak tranen want we missen je zo vreselijk maar we dragen je in ons hart. Soms doe ik even mijn medaillon open,  waar een paar mooie haarkrullen van je inzitten,  en voel en ruik ik er even aan dan ben je er weer even ”echt bij”.
 
Dag lieve Erik 

ebokelaar2 [800x600]

onze liefde voor jou is voor eeuwig. 

Comments are closed