Daniëlle en Maaike Rood

Lieve Daniëlle en Maaike,
 
Daniëlle wat is mamma blij dat we jouw halve verjaardag hebben gevierd en stiekem het feit dat je een zusje of broertje krijgt, dat weten we net drie dagen. Iedereen zag hoe goed het met je ging en zei: "op naar je eerste verjaardag". wieg

Twee dagen later overleed je 's morgens vroeg in het ziekenhuis, onbegrijpelijk. 
De eerste week is mamma heel helder, ze wil alles zo mooi mogelijk voor jou regelen. We krijgen heel veel aanloop van familie en vrienden. Met de condoleance is het ruim anderhalf uur een constante stroom van mensen en met de begrafenis zit de kerk aardig vol. Ik krijg er een warm gevoel van en denk dat zit wel goed met het begrip van onze medemes. We besluiten om iedereen maar te vertellen dat we ook weer een kindje verwachten, zodat ze snappen dat dit een heel dubbele tijd voor ons is. In het begin leeft iedereen erg met ons mee, maar als de vlokkentest achter de rug is en de uitslag bekend: HET IS GEZOND, denkt iedereen dat het weer goed gaat met ons en begonnen ze te vragen wanneer ik weer aan het werk ga. 

Alsof het verdriet van Daniëlle opeens over is, nou mooi niet! Het ene moment voel ik me schuldig tegenover het kindje in mijn buik omdat ik zo verdrietig om Daniëlle ben en niet genoeg aan hem of haar denk en het andere moment voel ik me schuldig tegenover Daniëlle omdat ik me misschien niet te verdrietig voel of even een paar uur niet aan haar denk. Deze gedachten houden me de hele dag bezig, hoe kan ik me dan concentreren op mijn werk? Mag ik misschien even de rijd nemen om dit allemaal een plaatje te hebben en eerst een gezond kindje op de wereld zetten? 

Voor ik daar aan toe kom krijgen we de volgende harde klap, de DNA-test geeft aan dat het kindje niet gezond zou zijn, de testen moeten opnieuw en wijzen uit dat het kindje toch het syndroom van Zellweger heeft. Als ik voor mezelf een keuze mag maken, draag ik deze zwangerschap uit en leer mijn kindje kennen, maar we vinden dat we in het belang van het kindje moeten denken en die kan je zo'n vreselijke ziekte toch niet aan doen. Met twintig weken zwangerschap wordt Maaike geboren, vijf, zes weken verder en ze hadden een gezond kindje in leven proberen te houden, het voelt zo gemeen. 

Weer krijgen we alle steun en begrip van familie, vrienden en kennissen. Maar al snel komen weer de vragen wanneer ik nu aan het werk ga, dan zal het vast snel weer beter met me gaan want dan heb ik afleiding. Ik wil helemaal geen afleiding, ik word gek als ik een uur niet aan mijn meiden kan denken, mag denken. Ik ben een denker en heb het nodig om het op die manier een plekje te geven. Er bestaan zeker weinig mensen zoals ik, want niemand schijnt me te begrijpen. Bovendien ben ik volgens hun nog jong, en heb dus nog tijd genoeg, ik ben bijna 30 en wil niet over twee jaar een kind: ik wil het nu en als het nog een paar keer misgaat ben ik zo een paar jaar verder voordat mijn gezin af is. 

Voor de rest doet iedereen erg zijn best om er voor mij te zijn, ik heb geen vrienden verloren. Maar ik wil gewoon een luisterend oor in plaats van een mening opgedrongen te krijgen, het doet zo'n pijn. Ik voelde me hierdoor gedwongen op zoek te gaan naar werk en heb dat dus ook een tijdje gedaan, maar het voelde niet goed en heb toch gedaan wat ik zelf wilde. Een maand later was ik in verwachting en heb inmiddels een gezonde zoon van twee maanden oud. Verder gaat het nu een stuk beter met me en misschien ben ik er binnenkort wel weer aan toe om te gaan werken, maar dan voor mezelf, of thuiswerk. Want ik ben niet bij Kevin weg te slaan. 

O, ja, en als ik nou iemand tegenkom waarvan ik weet dat ze me niet begrijpt en vraagt hoe het gaat, heb ik hier vorig jaar geleerd dat je dan toch kan zeggen: GOED:
G van gebroken, O van Onbegrepen, E van Eenzaam en D van Doorgaan
 
DANIELLE EN MAAIKE, DIKKE KUS VAN MAMMA EN TOT ZIENS IN DE HEMEL. IK HOOP DAT JULLIE OP ME WACHTEN, IK ZOU JULLIE GRAAG NOG BETER WILLEN KENNEN.

Comments are closed