Daisy Straetmann

Voor mijn dochter,vlinder
 
Bijna twee en een half jaar geleden ben je van ons heengegaan.
Het lijkt al lang maar tevens ook nog veel te kort.
Waarom moest jij ons zo vroeg verlaten,
onze wereld is toen ingestort.
 
Laatst zag ik een vlinder vliegen in onze tuin,
ze streek daar neer op een bloem met fijne geuren.
Ik keek er naar en besefte toen pas goed,
er is nog zo veel om voor te leven,
dit gaf met toen weer een beetje moed.
 
Was het misschien een boodschap die jij zond,
het bracht een glimlach om mijn mond.
Ja, we gaan weer door met leven,
jij hebt ons een beetje kracht gegeven.
De reden van ons bestaan, werd door jou heengaan
wel geweld aangedaan.
 
Achttien jaar was je bij ons,
jou overlijden sloeg een grote wond.
Toch zou ik al die jaren niet hebben willen missen,
ik hou je vast in mijn gedachten,
en denk aan hoe je naar ons lachte.
Dat beeld zal nooit meer verdwijnen,
mijn hele leven draag ik dat bij me.
 
Ik ga nu verder met vader en zoon,
dat lijkt voor iedereen heel gewoon.
Gemakkelijk zal het zeker niet worden,
door die verschrikkelijke ziekte moeten we nemen veel horden.
Jij wist dat je jouw strijd kon verliezen,
maar hoopte die ziekte te bevriezen.
Jou is het niet gelukt, maar een ding weet ik wel,
jij gokte op je broer zijn herstel.
 
Daarvoor heb jij je leven gegeven,
met de hoop dat broerlief zou overleven.
Samen met je vader wil ik dat realiseren,
zodat jij niet voor niets hebt op moeten geven.
Dit is ook de reden van mijn doorgaan,
je broer kan dit echt niet alleen aan.
Hij heeft je vader en mij harder nodig dan ooit,
zonder ons lukt hem dat nooit.
 
Meisje jij geeft ons nu de kracht,
die iedereen van ons verwacht.
Wij zijn de strijd voor de tweede keer aangegaan,
en met jouw hulp van boven gaan we er tegenaan.
Deze keer moeten we toch winnen,
anders raak ik echt buiten zinnen.
 
Als je nu kijkt van boven op ons neer,
vraag dan ook de hulp van onze lieve heer.
Het kan toch niet zijn bedoeling zijn,
ons voor de tweede keer te laten lijden zo veel pijn.
Dat gaat boven ons vermogen,
en dat zal God zeker niet gedogen.
 

Reageren is niet mogelijk