Dagmar Dierick

Gedicht van Veerle Dierick, zus van Dagmar

Bang
Iemand verliezen van wie je houdt,
is het ergste wat er is.
Misschien ben je nu bang,
dat je nooit meer kunt lachen
of raak je van binnen helemaal op slot.
Misschien ben je nu bang voor het donker
of bang voor buiten,
bang om alleen te zijn
of bang om met velen te zijn.
Bang om ook dood te gaan,
maar ook weer bang om veder te leven,
bang dat je nog iemand zult verliezen.
Er lijkt opeens zoveel om bang voor te zijn.
 
Misschien doe je het van angst
opeens weer in je broek
of huil je zonder te kunnen stoppen
of je kunt juist helemaal niet huilen,
het verdriet wil er maar niet uit.
Het wordt als een prop in je keel
en tegelijkertijd lijkt het of er een gat in je maag zit,
zo leeg voelt het gemis.
En je had nog zoveel te zeggen,
er was nog zoveel te doen,
je had nog wat goed willen maken,
je had nog van alles willen vragen,
je kunt je niet voorstellen dat de wereld gewoon door gaat zonder die ene,
je kijkt ernaar en het lijkt net of je niet meedoet.
Al die gevoelens horen bij verdriet.
Je hebt tijd nodig, heel veel tijd,
Veel meer tijd dan de meesten zeggen
en behalve tijd heb je een mens nodig.
 
Iemand die naar je luistert,
honderdduizend keer opnieuw.
Als je erover praten kunt,
met iemand die je vertrouwt. 
Zulke mensen bestaan.
Misschien met je ouders, je oma, de juf, een vriend of een vriendin, een tante of oom.
Zoek net zo lang tot je iemand vindt,
die naar jouw verdriet wil luisteren.
Zulke mensen bestaan.

Gedicht van Anne-Floor Dierick, zus van Dagmar

Waarom
Waarom jij, waarom nu al,
Je was zo jong en nog zo geliefd.
Waarom ben jij uit mijn leven,
Waarom duurde dat voor jou maar even?
Waarom ben jij nou niet gebleven,
Waarom ben jij vertrokken zonder reden?
Het is zo koud en stil hier zo zonder jou,
Is dit het nou?
Ik wil je herinneren zoals je was,
Maar nu besef ik pas,
Wat ik je allemaal nog had willen vragen en zeggen
En ik had je nog zoveel uitteleggen.
Maar nu is het te laat.
Ik weet me geen raad……..
Niet met mijn gevoelens en niet met mijn verdriet,
Nee, jou vergeten zal ik niet.
De herinneringen blijven in mijn gedachten,
De foto's en video's waar je op lachte.
In mijn hart zal je altijd blijven bestaan,
Al zal het nu wat moeilijker zijn,
Want leven zonder jou doet pijn.
Ik zal je nooit vergeten,
En je moet weten.
Dat ik heel erg veel van je hou.
Je bent mijn kleine ster,
Die twinkelt van heel ver.
Zo ben jij ook een beetje bij mij.
Je zal altijd in mijn hart zijn en in mijn gedachten.
In mijn hart zal je altijd blijven voort bestaan.
 
 

Reageren is niet mogelijk