Bente te Brake

"Zo bijzonder” 
 
Dit waren onze eerste woorden toen Bente werd geboren op Valentijnsdag 2001. Wie had ooit kunnen denken dat deze eerste woorden zo’n betekenis zouden krijgen in haar leven. Wat een beleving haar geboorte, een meisje klein enbentekopie puur en hoe intens gelijk onze liefde voor haar. En zo ben je volop met leven bezig, met genieten, dromen en plannen, wanneer het bericht van haar ziekte alles doorkruist. Het zijn vreemde onwezenlijke momenten waarop de diagnose, die je als ouders niet horen wilt, alles voorgoed verandert. Van een gezonde en makkelijke baby verandert ze snel in een heel onrustig meisje met huilbuien die dagen konden duren. Totaal van slag, jij, wij, maar er was niets wat we eraan konden doen.
De woorden van de artsen laten ons niet los. Jouw toekomst, onze toekomst met jou… het doet pijn. Er is verdriet en onzekerheid en onmacht. Er zijn uren en dagen dat we alleen moeten zijn, alleen met z’n tweeën. We richten ons volledig op Bente en alles wat daar bij komt kijken. Het dringt tot ons door dat het allesbehalve makkelijk zal zijn en dat wij zelf moeten leren omgaan met deze pijn en ons verstoorde leven. En in dat nieuwe, andere leven gaat niets aan ons voorbij. 
Nu weten wij dat onze liefde voor Bente krachtiger is dan wat dan ook. Hoe heftig het ook kon zijn, bijvoorbeeld tijdens een van de vele ziekenhuisopnames, er waren altijd onze ‘genietmomenten’. Hoe fijn het wakker worden met die heerlijke glimlach van haar en hoe ontspannen het badderen waar ze vaak zo weer verder sliep. Wat kon ze thuis genieten van alle aandacht en geknuffel, haar eigen muziekjes en het buiten zijn. Dan mogen we ook zeker het samen fietsen, huifbedrijden, de uitstapjes met de bus, de droomstoel en het prinsessenbed niet vergeten…Deze momenten zijn ons zo ontzettend dierbaar. Het is allemaal zo tegenstrijdig maar ook zo mooi. Wij die zelfs nu, of moet dit zijn vooral nu, zo kunnen genieten van haar, van zoveel Bente-momenten vastgelegd voor altijd.
 
Jouw ziek-zijn roept veel vragen op. Hoe zal het gaan, hoe zal het straks zijn? Jij en wij. Wij zijn een drie-eenheid. Wij drie zijn ons leven en zullen zo steeds het hele leven blijven. Meer dan ooit voelen we dat het leven niet over ‘hebben’ gaat maar over ‘zijn’. Over alles met jou ervaren, over ontvangen en over loslaten. En steeds weer moeten we leren omgaan met jouw achteruitgang en onze machteloosheid. Het is ook zo verschrikkelijk moeilijk.
 
We willen nog een eeuwigheid bij haar zijn. Toch wordt het steeds duidelijker. Ons verlangen naar een leven met Bente in ons midden zullen we moeten leren loslaten. We zijn er al vaak mee bezig geweest en nu… nu is het zo ver. Het is zo pijnlijk en onbegrijpelijk wat wij meemaken. Na overleg met de dokters kunnen we de waarheid amper aan. Nu sterker dan ooit richten wij ons deze laatste dagen op ons leven met z’n drieën.Terwijl buiten het ziekenhuis alles ‘gewoon’ doorgaat toveren wij hier binnen, samen met allemaal lieve mensen om haar heen, ontroerende momenten, genietmomenten, Bente-momenten voor altijd. En toen op 2 juli na een hele heftige, bijzondere, intense en liefdevolle tijd vlinderde ons meisje bij ons weg…                                                        
 
Ik weet
je bent nu weg
maar je zult toch bij me blijven.                      
Wanneer ik bang ben 
en ik huil 
zul jij mijn angst verdrijven.                                 
In de kou 
en in het donker
ben jij altijd om me heen.
Ik weet
je bent nu weg
maar je laat me niet alleen 
 

Reageren is niet mogelijk