Bart en Jelle Gieling

Lieve Bart en Jelle,
We hebben elkaar alweer een tijdje niet gezien.
Bart, jij bent al niet meer in levende lijve bij ons sinds je door de gevolgen van Niemann-Pick-C op 2 januari 2005 bent overleden.
Je was nog maar 27 jaar.
En Jelle, jouw gezelligheid missen we als sinds 5 april 2006, toen je overleed aan de gevolgen van dezelfde ziekte op 25 jarige leeftijd.

Wat kwam de boodschap van de diagnose hard aan.jellebart
Vooral voor jou, Jelle.
Want jij had goed in de gaten wat je broer al voor zijn kiezen kreeg.
En je zag elke dag die lieve grote broer, waar jij zo trots op was, achteruit gaan.
 
Bart, wat heb jij op een geweldige manier je lot opgepakt.
VUUR van Stef Bos was je levenslied.
Zó wil ik verder leven, zó wil ik sterven, had je gezegd toen je dat lied hoorde vlak na je diagnose.
Wat bleef je sterk en wijs!
Wat wist je te genieten van de mogelijkheden die bleven!
Hoe groots pakte je je verlies!
Wat maakte je desondanks van het leven een feest.
Voor jezelf én voor anderen.
Wat heb je ons een goed voorbeeld gegeven en daarmee ook aan Jelle.
En wat bijzonder heb je je wilskracht laten spreken door in het nummer VUUR van Stef Bos te overlijden.
 
Maar Jelle, jij was Jelle.
En jij zou het op jouw manier doen.
Vergroeien ging jij tegen door juist met een holle rug te gaan zitten of liggen.
Want jij wilde niet vergroeien.
Met je spiermassa en je eigenzinnigheid kreeg je het voor elkaar niet zo te vergroeien als Bart.
De Dystonie die aan je lijf trok kreeg zo tegengas, en ook door de Rivotril.
Jij had geen sonde nodig, jij verweerde je tegen de aftakeling, bleef lang overeind.
Maar toen ging het snel.
Jij besloot pas echt te overlijden toen ome Hans kwam.
Zonder hem vertrekken, dat kon je niet maken.
Hij was immers elke vakantie mee, bracht altijd gezelligheid en had met jou EEN MOOI LIEDJE gemaakt, dat je als cadeau of als laatste groet gaf aan wie je lief was.
 
Bart en Jelle, wat een geweldige kinderen zijn jullie!
Jullie lijf was op, uitgeput.
Het leven moest, kon niet langer duren.
Dan was het lijden te groot en ondraaglijk geweest.
Het was ten einde en het was goed zo.
 
Nu staan wij hier.
Nabestaan, overleven.
Met jullie, Bart en Jelle, in het hoofd, in het hart, nog in ons hele lijf.
Elke dag voelen we, denken we, zien we en horen we jullie in alles en iedereen.
We weten dat we verder moeten.
Dat willen we ook.
Maar ons lijf zegt heel vaak NEE.
Misschien komt dat door de 15-jaar van extra zorg.
Want dat was topsport.
Misschien door het grote gemis.
Of is het diepe rouw?
 
Bart toen jij overleed hebben we ons meteen op de zorg voor Jelle gericht.
En we gingen op vakantie naar Kreta en Kos, want dat was voor Jelle nog mogelijk.
En op vakantie gaan daar genoot hij altijd van.
Dus het verdriet en het rouwen om jou hebben we weggestopt voor later. 
 
Jelle wij zagen aan jou, dat je je lieve grote broer ontzettend miste en je eigen lot duidelijk voor ogen had.
Wat geweldig sterk was in jou, is dat je zo goed los kon komen van je verdrietige gedachten en helemaal bij de ander kon zijn en met die ander samen kon genieten.
Tot het niet meer ging.
Geweldig ook wat je ons hebt nagelaten!
 
‘Het was leuk bij jullie, jullie redden het wel’, was één van je mededelingen…
Compliment en hoop ineen.
 
Bart en Jelle, na jullie overlijden hebben we de aanpassingen als badkamer, traplift e.d. weggehaald en het huis weer geschikt gemaakt voor GEWOON leven.
Én een nieuwe auto gekocht.
Om mensen te ontvangen en naar mensen toe te gaan en de wereld in te trekken.
Alle voorwaarden die we konden bedenken om met ons tweetjes te kunnen genieten van het leven zijn klaar.
 
Het is mooi geworden in huis en we hebben een puike auto.
Jullie hangen in jullie eigen kamer met de koppen bij elkaar in levensgroot portret.
Bart, jouw schilderijen komen geweldig uit!
Jelle, je duim zou omhoog gaan bij het zien van die auto en ik hoor je zegge:”Zó Pa !!”
 
Maar het leven laat zich niet bedenken, plannen.
Dat wisten wij natuurlijk al.
Het leven leven zonder jullie valt ons niet mee, het lukt nog niet.
 
Wíj hebben de toekomst in plaats van jullie twee…
Wíj moeten proberen júllie goede voorbeeld te volgen…
…en dat, terwijl jullie zulke grote levenskunstenaars waren.
De wereld op zijn kop!
 
Net als jullie boom, beginnen we maar klein.
Eerst maar genieten van de kleine dingen, van wat wel lukt.
Eigenlijk doen, wat jullie op het einde van je leven nog zo goed deden.
 
Wij zijn trots op jullie.
Wij zien jullie graag terug in alles, iedereen, onszelf.
Daar worden we ook blij van…
 
Bart en Jelle, jullie VUUR en LIEFDE geven ons levenskracht,
We redden het wel…..
  
Loes en Jan Gieling

Comments are closed