Achteruit

[post_list name=”Alle Bloggers”][post_list name=”Header Marloes Kuks”]

 

Dat Dorien en Ireen achteruit gaan, weten we, maar wanneer die momenten zijn, is niet te voorspellen. De laatste anderhalf jaar maken ze toch behoorlijke stappen. In mijn vorige blog vertelde ik al over Ireen. Daar waar ik haar bijvoorbeeld twee jaar geleden nog kleine opdrachtjes kon geven (stofzuigen, wat vegen, helpen afdrogen) en nog wel wat kon grappen met haar, wordt het nu steeds moeilijker om haar te activeren en wat ik nog erger vindt, haar aan het lachen te maken. Ireen kijkt soms zo somber en mompelt dan van alles, wat vaak net niet te verstaan is. Snapt vaak niet meer wat je haar vraagt of vertelt en het lijkt soms wel of je gewoon geen contact met haar kan maken. Als je haar wat vraagt, loopt ze weg. Ik vraag me af waarom: Snapt ze je vraag niet? Is ze bang te falen? Of heeft ze geen zin om wat te doen? Ik kan tientallen vragen bedenken, maar het antwoord is denk ik: Sanflippo?!

Ook Dorien gaat achteruit, zij heeft de laatste tijd een hele obsessie voor eten, eten zien is eten, eten horen is eten en eten is nog meer eten. Ze vraagt al wat ze straks gaat eten, terwijl het bord nog voor haar staat. Ze pakt stiekem snoepjes en koekjes om mee te nemen naar haar kamer. De kelder zit nu op slot. Een tijdje terug was ze zelfs allemaal folders aan het verknippen met alle etenswaren die ze lekker vindt. Ze krijgt hier al een tijdje tabletten voor en deze zijn onlangs veranderd, maar naar ons idee helpt dit nog niet veel. Daarnaast heeft ze af en toe een hele heftige bui, het lijkt dan net of er een knop bij haar omgaat en ze wordt dan zoooo sterk, lichamelijk, maar ook verbaal kan ze dan behoorlijk tekeer gaan.

Een tijd geleden bijvoorbeeld paste ik een aantal dagen op bij hen thuis, omdat mijn ouders weg waren. Ze had een halve zak snoep, halve zak chips en een handvol koek gegeten nog geen 10 minuten na de lunch, waarop ik haar rustig aansprak dat dit niet de bedoeling is, werd ze zo boos en schreeuwde dat ik weg moest en dat ze me niet meer hoefde te zien, ik haar moeder niet ben (klopt) en ik haat jou… Slik, wat zegt ze nu? Ik ben daar even flink verdrietig om geweest en de gedachte ging even door mijn hoofd; ik ben potverdikkie de hele week hier voor jullie, doe leuke dingen, kook lekker eten etc. en dan zeg ze zoiets?

Maar even later is dat knopje weer omgeschakeld en weet ze niet eens meer wat er gebeurd is, wat ze verteld heeft en komt ze heel dicht tegen me aan zitten, legt een hand op de mijne, haar hoofd tegen mijn schouder en zegt: ‘ik weet niet’. Het woordje haat schoot me nog wel even door mijn hoofd, maar ze weet waarschijnlijk niet eens meer dat ze dat gezegd heeft.

Ik ben verstandig genoeg om te relativeren dat ze aan hun gedrag niets kunnen doen, maar toch doen zulke momenten verschrikkelijk pijn, dat komt gelukkig niet door hen, maar om hun situatie en dat blijft.

[post_list name=”Blogoverzicht Marloes Kuks”]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.